ଏସନ କାଳେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଳେ ଶଙ୍ଖ ଶବଦ ସୁଭିଲା ରଜନୀ ଶେଷେ ଅରୁଣ ପ୍ରକାଶେ ତାରା ଥୋକାଏ ଲିବିଲା। ଗୋପର ଯୁବତୀ ଶେଯୁ ଉଅଠନ୍ତି ଘରଦ୍ୱାର ସଜ..

ଦୀନ ବାନ୍ଧବ ହେ, ମୋ ଦୁଃଖ ନ ଗଲା ଯେ ତୁମ୍ଭେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ମୋତେ ପାଶୋରିଲେ ମୋ ବନ୍ଧୁ ହୋଇବ କିଏ?

ଆଉ ଏଣିକିରେ ମନ ଭୂଲୁ କାହିଁକି? ଉଡ଼ୁଛି କାଳ ଛଞ୍ଚାଣ ମନେ କାହିଁକି? ଅଇରି ତୋ କଳ ପଣା ଛେଦିପକା ବେନି ଡେଣା ଶୂନ୍ୟରେ ବାଜୁଛି ବୀଣା..

ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ। ଅନାଥ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ। ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବ। ଭକତ ଜନଙ୍କ ବାନ୍ଧବ। ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ ହୃଷିକେଶ। ଭକତ ଜନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ। ନମସ୍ତେ ପ୍ରଭୁ..

ଗାଈ ଭୁଲା ଭୁଲାଇ ଲୋ, ନିରତେ ବେଉସା ଖାଇ। ଗାଈ ପଛେ ଯେବେ ଗଉଡ଼ ଥାଆନ୍ତା ବେଉସା ଖାଆନ୍ତା ନାହିଁ। ଗାଈର ମହିମା କି ଦେବି ଉପମା..

ସବୁରି ସବୁ ଅଛି ମୋହର କେହି ନାହିଁ ଏକା ମୋ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ୍ଭରି ନାମ ଧରି ବିଷ ମୁଁ ଭକ୍ଷିଅଛି ସେ ମୋତେ ହୋଇଛି ଅମୃତ..

ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାହାନ କରି ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ କଲେ ସ୍ତୁତି କାଳ ଅଙ୍ଗି ମହାଲିଙ୍ଗ ଜୟ ତୁ କାଶୀପତି। ଉତ୍‌ପତ୍ତି ପ୍ରଳୟ ତୋ ତହୁଂ ନାହିଁ ଆନ ଅନେକ ବିଦାରଣ..

ଆପଦ ଖଣ୍ଡନୀ ମାଗୋ ବିପଦ ନାଶେନୀ ଦୁଃସହ ଦୁର୍ଗତିରୁ ଫେଡ଼ କାନ୍ତାୟେନୀ। ପରମ ଯୋଗେଶ୍ୱରୀ ଗୋ ଆଦି ଯେ ଅପର୍ଣ୍ଣା ମହାମାୟେ ମାହେଶ୍ୱରୀ ଅନାଦି ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା॥ ।୧।..

ଶୁଣ ମନ ନିବେଶି ସୁଧୀରେ ଧୀରେ। ସୁରସିକ ଚାଟୁ ସ୍ନେହାକରେ କରେ।

ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟବାବୁ ସବୁଦିନ ଭଳି ବାସ୍କେଟ୍ ଧରି ବଜାର ବାହାରିଲେ। ଘରଣୀ ତାଲିକା କରିଦେଇଛନ୍ତି-ବାଇଗଣ, ସାରୁ, ଖଡ଼ା, ବୋଇତି କଖାରୁ, ଜହ୍ନି ଇତ୍ୟାଦି।

ଚନ୍ଦା ମୁଣ୍ଡଟାକୁ ବାଁ ହାତରେ ଆଉଁସି ମୁହଁ ତଳକୁ କରି ଗଣିଲାପରି ପାଦ ପକାଇ ମାଗୁଣିଆ ତା ଅଗଣା ଭିତିରେ ବୁଲୁଥିଲା।

ବେକରେ ହାଡ଼ ବାନ୍ଧିଲା। ଦାନ୍ତରେ ତିରଣ ଦେଲା। ଜିଭ ଥାଉ ଥାଉ ଖନା ହୋଇ ପହଲି ପଧାନ ବାରଦୁଆର ଶୁଣ୍ଢିପିଣ୍ଡା ବୁଲି ଖପରା ପତେଇଲା।

ବଡ଼ି ବଢ଼ି ଆସିଛି, କାଠଯୋଡ଼ିରେ ପାଣି ଛବିଶ ଫୁଟ। କୁଆଖାଇ ବଡ଼ ସଡ଼କକୁ ଚାଟୁଛି। ଧର୍ମଶାଳା, ଆଳି, ଭଦ୍ରଖ, ଭଣ୍ଡାରିପୋଖରୀ କୁଆଡ଼େ କୁଆଡ଼େ କ’ଣ ପ୍ରଳୟ ହେଲାଣି,..

ଜୀବନର ଯଜ୍ଞେ ଯହିଁ ଦୀନ ଅକିଞ୍ଚନ ଲଭନ୍ତି ଆହୁତି ତହିଁ ପାତିଛ ଆସନ, ହେ ଦରିଦ୍ର ସଖା! ନିଖିଳର ରାଜେଶ୍ବର, କରିବାକୁ ଏ ଜୀବନ ସୁନ୍ଦର ଅମର।

କେହି ରହିନାହିଁ ରହିବ ନାହିଁଟି ଭବ-ରଙ୍ଗ ଭୂମିତଳେ, ସର୍ବେ ନିଜ ନିଜ ଅଭିନୟ ସାରି ବାହୁଡ଼ିବେ କାଳବଳେ ।୧।

ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବୋଉ ଚୁଆରୁ ଗରାଏ ପାଣିନେଇ ଘର ଭିତରକୁ ଦଉଡ଼ି ଦଉଡ଼ି ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଗରାକ ପାଣି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହେଲା, ସେ ପାହାଚ ଚାରିଟା..