ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା ଯାହା ଦୂରେ ରହିଲା।
ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ପଦ ମୋ ବିହି ଅନ୍ତର କଲା ॥ ପଦ॥
ନ ରୁଚେ ବାସ ବେଶ,
ତାମ୍ବୁଳ ହେଲା ବିଷ,
ଜ୍ୱାଳା ଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦନ ପବନ ହେଲା॥ ୧॥
ଦାରୁଣ ସ୍ମର ରାଣ,
ବିନ୍ଧଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ,
ପ୍ରାଣ ନେବ ବୋଲିଣ ହଟି ବସିଲା॥ ୨॥
କେତେ ପରି ଚତୁରୀ,
କହୁଥିଲା ତିଆରି,
ତାହା ନ ଘେନି ଦେହ ଏହା ସହିଲା॥ ୩॥
ନବନୀତ ପିତୁଳା,
ଊରଜ ବରତୁଳା,
ବିହୀନରେ ବିଅର୍ଥେ ନିଶି ପାହିଲା॥ ୪॥
ଭାଷେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ,
ନୃପ ଅନଙ୍ଗଭୀମ,
ଏକାଳେ ତାର ମୋର ସଙ୍ଗ ନୋହିଲା॥ ୫॥
-୦-
ଉକ୍ତ କବିତାଟି ଦାଶରଥି ପୁସ୍ତକାଳୟ, କଟକ ଦ୍ୱାରା ୧୯୬୦ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ତଥା ବୈଷ୍ଣବ ଚରଣ ଦାସ ଗୋସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂଶୋଧିତ ଓ ସମ୍ପାଦିତ ‘ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଗ୍ରନ୍ଥାବଳୀ-ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ’ ପୁସ୍ତକରୁ ସଂଗୃହୀତ।
