ଦୟାମୟ କୃପାସିନ୍ଧୁ ପଦେ
ଲଗାଇଥିଲି ମୁଁ ମନ ଲୟ ହେ
ରଖିଥିଲି ଆଶା ଗୋପନ ବନ୍ଧୁତା
ଜାଣେ କନ୍ଦାଇଛ କେତେ ସିନ୍ଧୁସୂତା
କାଳକୁ ରହିଛି ଗୁଣ୍ଡିଚା କଥା
ଭାଳି ମନେ ନୁହେଁ ଥୟ ହେ॥୧॥
କରିବାକୁ ପ୍ରେମ ପୋଷିଥିଲି ମନେ
ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଦଶା ପଡ଼ିଥିଲା ଧ୍ୟାନେ
ଭାଳେ ନିରନ୍ତର ମନ କଥା ମନେ
କେମନ୍ତେ ଦେବି ନିର୍ଭୟ॥୨॥
କପଟ ରଖି ଯେ ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଜିତିବା
କେଉଁ ଭରସାରେ ପାଞ୍ଚିବି ମୁଁ ଅବା
ମନେପଡ଼େ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଜୀବ ଯିବା
କେମନ୍ତେ କରିବି ଜୟ॥୩॥
ଘାରିବାକୁ ନିତି ଘୋର ଦୁଃଖ ଶୋକ
ହାରିବାରୁ ହୋଇ ନିରାଶ ଅଧିକ
କରିପାରିଛି ମୁଁ ଅନାଇ ଶ୍ରୀମୁଖ
ଯାହା ତୁମ୍ଭ ଅଭିପ୍ରାୟ॥୪॥
-୦-
ଉକ୍ତ କବିତାଟି ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟଟନ, କୀଡ଼ା ଓ ସଂସ୍କୃତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶାଳୟ ଦ୍ୱାରା ୧୯୮୧ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ତଥା ଗୌରୀ କୁମାର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ ‘ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର ଗ୍ରନ୍ଥାବଳୀ ଭାଗ-୨’ର ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ କ୍ଷୁଦ୍ର ରଚନା ବିଭାଗରୁ ସଂଗୃହୀତ।
