କଳା କଳେବର କହ୍ନାଇ, ସଙ୍ଗେ ରୋହିଣୀ ସୂତ। କରନ୍ତି ମଥୁରା ବିଜୟେ ଦାଣ୍ଡେ ଦେଖ ସଙ୍ଗାତ॥

ଲୋ ସଜନି! କି ଦେଖିଲା ଆଜ ନେତ୍ର। ହେ ମାଧବ! ସେ ଅନୁରାଗିଣୀ-ରାଧା। ତୁମ୍ଭ ପ୍ରେମରସ, ପ୍ରସଙ୍ଗେ ନ ମାନେ

ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା ଯାହା ଦୂରେ ରହିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ପଦ ମୋ ବିହି ଅନ୍ତର କଲା।

କହଇ ମନ ଆରେ ମୋ ବୋଲ କର କଳା ଶ୍ରୀମୁଖ ବାରେ ଦେଖିବା ଚାଲରେ କେତେ ଦିନକୁ ମନ ବାନ୍ଧିଛୁ ଆଣ୍ଟ କି ଘେନି ଯିବୁ ତୋର..

ଏଥୁ ଅନନ୍ତରେ ସୁସାଧୁ ଜନେ ଆନନ୍ଦ ମନ ହୋଇ ଏକତାନେ। ଉଲାଗି ହୋଇ ସନ୍ଧ୍ୟାଧୂପ ବେଶ ବଡ଼ ଶିଙ୍ଘାରେ ବିଜେ ଜଗଦୀଶ।

କ୍ରମେ ପ୍ରବେଶ ହୋଇଲା ଶରଦ। କମଳଧରେ ଦିଶିଲେ ବିଷଦ॥ କୃପଣ ହୋଇଲେ ଅମୃତଦାନେ। କେବଳ ଉଦୟ ହେଲେ ଗର୍ଜନେ॥

ବନ୍ଦଇ ଯେ ଗଣନାଥ ଗଉରୀ ତନୟେ ବିଘ୍ନ ବିନାଶନ ନାମ ହୃଦେ ପାପ କ୍ଷୟେ॥

ନମଇଁ ଦେବ ନିରଞ୍ଜନ ସକଳ ଦେବ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ॥ ଯାହାର ଆଜ୍ଞାରେ ତପନ ଆଲୋକ କରଇ ପ୍ରଦାନ॥

ସୂତ କହନ୍ତି ତୋଷମନେ ଶୌନକ ଆଦି ମୁନିଜନେ॥

ଏଥୁ ଅନନ୍ତରେ ଶୁଣ ଆଗୋ ହୈମବତୀ ଏ ଗ୍ରନ୍ଥ ଶୁଣିଲେ ନିଶ୍ଚେ ହୋଇବୁ ମୁକତି॥

ଆହୋ ପରୀକ୍ଷ ରାଜା ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଘୋଟି ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ବିଜଏ ମାହେଶ୍ୱରୀ ଗଜରିପୁ ପିଠି।

ଆହୋ ଶୟଳ ସ୍ଥାପନକୁ କୃପାଜଳ ନାମେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରତା ଯେବଣ ମହାତମା।

ଜୟ ଜୟ ହରି ହର ମୋର ଦର ହର ହେ ରଖିତ ଶରଣାଗତ ଆଶ୍ରିତ ଦୀନ ପତିତ ଜନର ସୁଖାନନ୍ଦ ଭଣ୍ଡାର ହେ।

ଦୟାମୟ କୃପାସିନ୍ଧୁ ପଦେ ଲଗାଇଥିଲି ମୁଁ ମନ ଲୟ ହେ ରଖିଥିଲି ଆଶା ଗୋପନ ବନ୍ଧୁତା ଜାଣେ କନ୍ଦାଇଛ କେତେ ସିନ୍ଧୁସୂତା

ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୁଣ ଏ ଉତ୍ତାରୁ ଚରିତ ପୁଣ୍ୟ ପୁଣ୍ୟଜନେ କଲେ ସଂସାରୁ ହତ॥୧॥

ଅର୍ଜୁନ ବୋଲଇ ଗୋସାଇଁ ଭୋ ପ୍ରଭୁ ଶୁଣ ଭାବଗ୍ରାହୀ॥