କଳା କଳେବର କହ୍ନାଇ, ସଙ୍ଗେ ରୋହିଣୀ ସୂତ।
କରନ୍ତି ମଥୁରା ବିଜୟେ, ଦାଣ୍ଡେ ଦେଖ ସଙ୍ଗାତ॥
ଖସି ପଡ଼ୁଛି କି ଆକାଶୁ, କି ଏ ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା?
କ୍ଷୀର ସଙ୍ଗେ ପ୍ରାଣ ଶୋଷିଲେ, ନାଶଗଲା ପୁତନା॥
ଗହନ କାନନ ବନରେ, ଘୋର ବରଷା କାଳ।
ଗିରି ବାମ କରେ ଧରିଲେ ନନ୍ଦ ଯଶୋଦା ବାଳ॥
ଘରେ ନ ରହନ୍ତି ଗଉଡ଼େ, ବଡ଼ ଅଧମ ଜାତି।
ଘେନି ବତ୍ସାବୃନ୍ଦ ବାଳକେ, ବନେ ବୁଲନ୍ତି ନିତି॥
ଉଇଁ ଆସୁଛି କି ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଶଶୀ କ୍ଷୀର ସାଗରୁ?
ଉଠ ମଧୁପୁର ଯୁବତୀ, ଓଗାଳିବା ଆଗରୁ॥
ଚନ୍ଦନ ବେଶ ମୁଁ କରନ୍ତି, ମୋର ହେଉଛି ମନ।
ଚିତ୍ତ କେ ଧରିବ ଯୁବତୀ, ଚାହିଁ ଚନ୍ଦ୍ର ବଦନ॥
ଛନକା ପଶିଲା ଛାତିରେ, ଜାତି କୁଳ ଉପେକ୍ଷି।
ଛାଡ଼ିବେ ଜୀବନ ଯଶୋଦା, ଗୋପେ କୃଷ୍ଣ ନ ଦେଖି॥
ଜହର ସଙ୍ଗରେ ମହୁରା, ଆସି ହେଲା ନିୟତ।
ଯୁବତୀ କୁଳକୁ ଦଇବ କଲା, ଏ ଉତପାତ॥
ଝଡ଼ି ପଡ଼ୁଛି କି ଝୁଣ୍ଟିଆ, ଝସ-କେତନ ଘାତେ।
ଝାଳ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ଶ୍ରୀମୁଖୁ, ବହୁଅଛି ନିରତେ॥
ନୟନ ଉପରେ ଭ୍ରୂଲତା, ଏ କି କାମ କମାଣ?
ନୁହନ୍ତି ଏ ପୋଏ କାହାରି, ସବୁ ଗୋପୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ॥
ଟୋପି ଟୋପି କରି ଚନ୍ଦନ, ମଣ୍ଡିଛନ୍ତି କି ସଜେ।
ଟେକି ବାରେ ଚାହାଁ ମଥୁରା ଦାଣ୍ଡେ, ଗୋବିନ୍ଦ ବିଜେ॥
ଠାବେ ଠାବେ ଗୋଳ ଚହଳ, ଶିଂଘା ବେଣୁ ବଇଁଶୀ।
ଠିଆ ହୋଇ ଭକ୍ତ ଦାସ, ତା ଦାଣ୍ଡେ ଦେଖନ୍ତି ଆସି॥
ଡାକନ୍ତି ଏକକୁ ଆରେକ, ଆଜ ଜୀବ ଜୀବନ
ଡୋଳାରେ ଏ ରୂପ ଦେଖିବା, ବିଜେ ମଧୁସୂଦନ॥
-୦-
ଉକ୍ତ କବିତାଟି ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ବ୍ୟପାର ବିଭାଗ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାଳୟ ପକ୍ଷରୁ ଡକ୍ଟର କୁଞ୍ଜବିହାରୀ ଦାଶଙ୍କ ସମ୍ପାଦନାରେ ପ୍ରକାଶିତ ‘ଚଉତିଶା ସଞ୍ଚୟନ’ ପୁସ୍ତକରୁ ସଂଗୃହୀତ।
