ବନ୍ଦଇ ଯେ ଗଣନାଥ ଗଉରୀ ତନୟେ ବିଘ୍ନ ବିନାଶନ ନାମ ହୃଦେ ପାପ କ୍ଷୟେ॥

ନମଇଁ ଦେବ ନିରଞ୍ଜନ ସକଳ ଦେବ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ॥ ଯାହାର ଆଜ୍ଞାରେ ତପନ ଆଲୋକ କରଇ ପ୍ରଦାନ॥

ସୂତ କହନ୍ତି ତୋଷମନେ ଶୌନକ ଆଦି ମୁନିଜନେ॥

ଏଥୁ ଅନନ୍ତରେ ଶୁଣ ଆଗୋ ହୈମବତୀ ଏ ଗ୍ରନ୍ଥ ଶୁଣିଲେ ନିଶ୍ଚେ ହୋଇବୁ ମୁକତି॥

ଆହୋ ପରୀକ୍ଷ ରାଜା ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଘୋଟି ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ବିଜଏ ମାହେଶ୍ୱରୀ ଗଜରିପୁ ପିଠି।

ଆହୋ ଶୟଳ ସ୍ଥାପନକୁ କୃପାଜଳ ନାମେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରତା ଯେବଣ ମହାତମା।

ଜୟ ଜୟ ହରି ହର ମୋର ଦର ହର ହେ ରଖିତ ଶରଣାଗତ ଆଶ୍ରିତ ଦୀନ ପତିତ ଜନର ସୁଖାନନ୍ଦ ଭଣ୍ଡାର ହେ।

ଦୟାମୟ କୃପାସିନ୍ଧୁ ପଦେ ଲଗାଇଥିଲି ମୁଁ ମନ ଲୟ ହେ ରଖିଥିଲି ଆଶା ଗୋପନ ବନ୍ଧୁତା ଜାଣେ କନ୍ଦାଇଛ କେତେ ସିନ୍ଧୁସୂତା

ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୁଣ ଏ ଉତ୍ତାରୁ ଚରିତ ପୁଣ୍ୟ ପୁଣ୍ୟଜନେ କଲେ ସଂସାରୁ ହତ॥୧॥

ଅର୍ଜୁନ ବୋଲଇ ଗୋସାଇଁ ଭୋ ପ୍ରଭୁ ଶୁଣ ଭାବଗ୍ରାହୀ॥

କୁଞ୍ଜବନେ କଳାନିଧି କଳାନିଧି କଳାନିଧି କଳା ଶ୍ରୀହରି, କହନ୍ତି ସକଳ କଳକଣ୍ଠ ପାଶେ କଳକଣ୍ଠୀ ପ୍ରୀତି ସୁମରି। କୋକିଳମ୍ କି କରୁଥିବ ରାମାମଣୀ, କୁସୁମ-ଶାୟକ ସାୟକ ଶାୟକ..

ଏଥୁ ଅନ୍ତେ ଶୁଣ ରସିକ ଜନେ ଦିନେ ବିଚାର କଲେ ସଖୀମାନେ ଆମ୍ଭ ସଜନୀ ତ ସୁନ୍ଦରୀସାର ନାହିଁ ନଥିଲା ନୋହିବ ସଂସାର ସେ

ଶୁଣ ହେ କୋବିଦେ ମୋଦେ ଏ ଯେ ରସ ମଞ୍ଜରୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ ପ୍ରଥମ ପୁଷ୍ପରେ ଯମକ ବିଧାନ ମାନ କରୁଥାଇ ସ୍ୱଚ୍ଛ

କୃଷ୍ଣ ଚରଣେ ଦେଇ ଚିତ୍ତ ଅର୍ଜୁନ ଭକ୍ତିଭାବେ ଯୁକ୍ତ॥ ଭାବେ ପୁଲକ ତା ଶରୀର ତନୁ ଉଦ୍‌ଗମ କଣ୍ଠ ଦ୍ୱାର॥

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀମୁଖର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ ରାଧା ଠାକୁରାଣୀ॥ ସେ ପ୍ରେମ ଗଦଗଦ ମନ ପ୍ରଭୁକୁ କରି ଆଲିଙ୍ଗନ॥

ବିଷ୍ଣୁଚନ୍ଦ୍ରର ନନ୍ଦନ ହେଲା ରିପୁଚନ୍ଦ୍ର ତାହାଠାରୁ ଉତପନ୍ନ ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦଚନ୍ଦ୍ର॥ ମହାପରତାପ ରାଜା ବଳେ ବଳିୟାର ତିନିକ୍ରୋଶ ଆୟତନ କଟକ ତାହାର॥