ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୁଣ ଏ ଉତ୍ତାରୁ ଚରିତ ପୁଣ୍ୟ ପୁଣ୍ୟଜନେ କଲେ ସଂସାରୁ ହତ॥୧॥

ଅର୍ଜୁନ ବୋଲଇ ଗୋସାଇଁ ଭୋ ପ୍ରଭୁ ଶୁଣ ଭାବଗ୍ରାହୀ॥

କୁଞ୍ଜବନେ କଳାନିଧି କଳାନିଧି କଳାନିଧି କଳା ଶ୍ରୀହରି, କହନ୍ତି ସକଳ କଳକଣ୍ଠ ପାଶେ କଳକଣ୍ଠୀ ପ୍ରୀତି ସୁମରି। କୋକିଳମ୍ କି କରୁଥିବ ରାମାମଣୀ, କୁସୁମ-ଶାୟକ ସାୟକ ଶାୟକ..

ଏଥୁ ଅନ୍ତେ ଶୁଣ ରସିକ ଜନେ ଦିନେ ବିଚାର କଲେ ସଖୀମାନେ ଆମ୍ଭ ସଜନୀ ତ ସୁନ୍ଦରୀସାର ନାହିଁ ନଥିଲା ନୋହିବ ସଂସାର ସେ

ଶୁଣ ହେ କୋବିଦେ ମୋଦେ ଏ ଯେ ରସ ମଞ୍ଜରୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଚ୍ଛ ପ୍ରଥମ ପୁଷ୍ପରେ ଯମକ ବିଧାନ ମାନ କରୁଥାଇ ସ୍ୱଚ୍ଛ

କୃଷ୍ଣ ଚରଣେ ଦେଇ ଚିତ୍ତ ଅର୍ଜୁନ ଭକ୍ତିଭାବେ ଯୁକ୍ତ॥ ଭାବେ ପୁଲକ ତା ଶରୀର ତନୁ ଉଦ୍‌ଗମ କଣ୍ଠ ଦ୍ୱାର॥

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀମୁଖର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ ରାଧା ଠାକୁରାଣୀ॥ ସେ ପ୍ରେମ ଗଦଗଦ ମନ ପ୍ରଭୁକୁ କରି ଆଲିଙ୍ଗନ॥

ବିଷ୍ଣୁଚନ୍ଦ୍ରର ନନ୍ଦନ ହେଲା ରିପୁଚନ୍ଦ୍ର ତାହାଠାରୁ ଉତପନ୍ନ ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦଚନ୍ଦ୍ର॥ ମହାପରତାପ ରାଜା ବଳେ ବଳିୟାର ତିନିକ୍ରୋଶ ଆୟତନ କଟକ ତାହାର॥

କହୁଛି ଘେନ ରେ ମନ! ଅନ୍ୟେ କିବା ପ୍ରୟୋଜନ? ସଦା ଚିନ୍ତ ନିତ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ।

ସେ ରାଜ୍ୟର ନାମ ରହସ୍ୟ ଘୋଷ। ଦେଶ ପାଞ୍ଚଶ ଊଣା ପଞ୍ଚାଶ କୋଶ॥ ଅତ୍ର ଗୁଣବନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦୋଷ। ଗୁଣଜ୍ଞ ଦେଖିଲେ ହୁଅନ୍ତି ରୋଷ॥

କ୍ଷମାନିଧି ନିରୂପମା, ଏପରି ଗୁରୁ ଗୁମାନ ସରଜି ନ ବସଟି ରେ ଅରାତି ନୁହଇ ମୁଁ ତ ରାସଦୃଶହାସ ଧରା ଅମୁଖ ମିଶ ଶଶାଟି ରେ।ଘୋଷା।

ହେଲା ତୋ ଅନୁରାଗ, ଏଥର ଯା’ ମୋହନ ଯା’ ମୋହନ ଯା’।୦।

ପଡ଼ିଲ କି ପରମାଦେ, ନନ୍ଦସୁତ ମୋତେ ଲାଗିଲା ବାଦେ ରଜନୀ ଦିବସ ସଜନୀ ତା ବଶ ହୋଇ ବାଇ ହେଲି ମୁରଲୀ ନାଦେ

ଦୀନଜନ ବନ୍ଧୁ ଆରତ ତ୍ରାଣ ଦଶ ଚାରି ଭୂବନର ଶରଣ ଦିନକୁ ଦିନ ଦୁଃଖ ହେଲା ଭାରି, ଦୀନଜନମାନେ ଛାଡ଼ିଲେ ହୁରି

ତୁ ତ ନୋହୁ ନିଶାକର ଅଟୁ ଦିନକର ଯେଣୁ ଦୀନ କରୁଅଛୁ ମୋତେ ମିତ୍ରୋଦୟେ ହୋଏ ମ୍ଳାନ କୁମୁଦେ ପ୍ରସନ୍ନ କଳଙ୍କୀ ହୋଇଲୁ ସର୍ବ ମତେ॥

ଶିଶୁ କୁରଙ୍ଗି ନେତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଶିଖି-ଶିଖଣ୍ଡ-ଚୂଳ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ ଯେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହନ୍ତି, କି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶର୍ବରୀକାଳେ ସର୍ବେ ଆସିଲ ଧାଇଁ ଗୋ॥