ରାଗ-ଭୈରବୀ, ତାଳ-ଝୁଲା
ହେଲା ତୋ ଅନୁରାଗ, ଏଥର ଯା’ ମୋହନ ଯା’
ମୋହନ ଯା’।୦।
ଯା ପାଦ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଶିଖଣ୍ଡ ମଣ୍ଡିତ ଭୁଜର ମଣି ଦଣ୍ଡ
ଦେଇଚି ସେ ବିରସେ ତରଜା ଭରଜାକୁ ଭରଜା।୧।
ଜାଗରେ ବସି ରଜନୀଯାକ, ସେ ରତିକୁଶଳାକୁ ଡାକ
ମୋହ ନାମ ଧରି ମୋହନ, ମାଧୁରୀ ବଇଁଶୀ ନ ବଜା।୨।
କାଳି ନ ବୋଳ ବଦନେ ମୋର, ଗାଳି ନ ଶୁଣ ବିଟ କିଶୋର
ଚରଣ ନ ଧର ହେ ମଧୁନଗର-ରାଜା ଭଣଜା।୩।
ଭାଷଇ ଜଳନ୍ତର ନରେନ୍ଦ୍ର ନନ୍ଦ-ନିଳୟ ଗଗନ-ଚନ୍ଦ୍ର
ମିନତି କରି କହୁଚି-ତା’ ପାଶକୁ ଯା’।୪।
(ଶବ୍ଦାର୍ଥ:- ତରଜା- ଦୀପ୍ତିମୟୀ, ଭରଜା-ବୁଝା ବା ବୁଝାଇବା, ମଧୁନଗର-ରାଜା ଭଣଜା-ମଥୁରାର ରାଜା କଂସଙ୍କ ଭଣଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ)
-0-
ଉକ୍ତ କବିତାଟି ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ସ ପବ୍ଲିଶର୍ସ ଦ୍ୱାରା ୧୯୯୮ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ତଥା ଡକ୍ଟର କୃଷ୍ଣଚରଣ ବେହେରାଙ୍କ ସମ୍ପାଦିତ ‘କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥାବଳୀ’ ପୁସ୍ତକର #ଚଉପଦୀ ସଂଗ୍ରହରୁ ସଂଗୃହୀତ।
