ଦିଶିଲା ଜକ ଜକ ନୀଳ ରତନ ତନୁ
ଭେଦିଲା ମୋ ମରମେ ଆସି। ।୧।
ଛନ୍ଦି ଛିଡ଼ା ହେଉ ଚରଣ ଭଙ୍ଗୀରେ
ବନ୍ଦୀ କଲା ମୋର ନେତ୍ର କୁରଙ୍ଗୀରେ
ସନ୍ଧି ନେତ୍ର ଶର ଭୃଭଙ୍ଗୀ ଧନୁରେ
ବିନ୍ଧି ଦମ୍ଭ ଦେଲା ନାଶି। ।୨।
କୀ ଶୀତଳ ଲାଗୁଥିଲା ସେତେବେଳେ
ଇଷିତ ମାତ୍ରକେ ମୋ ହୃଦୟ ଜଳେ
ହସିବେ ଭଗାରି ପରାଣ ସହିରେ
ଦିବାନିଶି ଘୋଷି ଘୋଷି। ।୩।
ସହି ତେଜିଲିଣି ଆହାର ବିହାର
ବହିଛି ଭୁଜଙ୍ଗ ପରି ଗଳେ ହାର
କହିବି ଏ ଦୁଃଖ ଆଗରେ କାହାର
ଚିନ୍ତା ଜଳେ ଗଲି ଭାସି। ।୪।
ବୋଲେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଗୋବିନ୍ଦ ଶ୍ରୀମତୀ
ରହିବନି ଦମ୍ଭ ଦେଖି ସେ ସୁମୂର୍ତ୍ତି
ସ୍ନେହ ଘରବୁଡ଼ା ମୋହନ ପିତୁଳା
ମୋହିଛନ୍ତି ବ୍ରଜବାସୀ। ।୫।
-୦-
ଏହି କବିତାଟି ଅଭିମନ୍ୟୁ ସ୍ମୃତି ସଂସଦ, ଭୁବନେଶ୍ୱର ପକ୍ଷରୁ ୧୯୮୬ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ‘ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ଗୀତି କବିତା’ ପୁସ୍ତକରୁ ସଂଗୃହୀତ।
