ଯାହାକୁ ଭୁଲିବାକୁ ମନ ଚାହେଁ,
ତାକୁ ପୁଣି ଭୁଲି ତ ହୁଏନା?
ଇଏ ବୋଧେ ମଣିଷର,
ଆପଣା ମଣିଷ ପାଇଁ ପ୍ରେମର ଭାବନା॥
ତୁମେ ସେହି ମଣିଷ କି?
ମୋ ଛାତିର ଅଥଳ ଗହୀରରେ,
ଛୋଟ ଏକ ସ୍ୱପନର ନଉକା,
ଭସେଇଛ ପାଇବା ଆଶାରେ॥
ଯେବେଠୁ ସରିଗଲା ପାଇବାର ଆଶା,
ଏଇ ମୋର ଭଙ୍ଗା ଜୀବନରୁ,
ରାତାରାତି ଓଲଟିଲା ତୁମ ଭାବ
ତୁମ ଭାଷା, ତୁମ କଥା ତୁମରି ମନରୁ॥
ହୁଏତ ଭାବିଲ ତୁମେ ଏବେ,
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଥାଏ କି ନଥାଏ,
ମୋ ଭିତରେ କି ଘଟିଲା, କିବା ହେଲା
ତୁମର ବା ସେଥିପାଇଁ କିବା ଆସେ ଯାଏ॥
ଏ ଅବ୍ୟକ୍ତ ବେଦନା
ମୋ ଆଖିରେ ଆଣିଦେଲା ଅସରନ୍ତି ଲୁହ
ସେ ଲୁହକୁ ପିଇବାକୁ
ଭୁଲିଲି ମୁଁ, ମୋର ପରିଚୟ॥
ଅଭିମାନେ ଆସିଲି ମୁଁ ବିଦେଶକୁ
ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଥରେ ଚାହିଁଲନି,
କାହିଁକି ଯାଉଛ ବୋଲି,
ଥରୁଟିଏ ମୋତେ କହିଲନି॥
ସବିତାରାଣୀ ବେହେରା
ଜଣେ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀଭାବେ କର୍ମମୟ ଜୀବନରୁ ଅବସର ନେଇ ସମ୍ପ୍ରତି ସାରସ୍ୱତ ସାଧନାରେ ମଗ୍ନ ଥିବା ସବିତାରାଣୀ ବେହେରା ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଧରି ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଆସୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ସମ୍ପାଦିତ ତ୍ରୟମାସିକ ପତ୍ରିକା ‘ସ୍ମୃତି ସାନ୍ତ୍ୱନା’ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଂସ୍କୃତି ସମ୍ପନ୍ନ ମହିଳା ପତ୍ରିକା, ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଜଗତରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନର ଅଧିକାରୀ।
ଗତ ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମିତଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ଏହି ପତ୍ରିକା ମାଧ୍ୟମରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଲେଖା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଆସୁଛି। ଶ୍ରୀମତୀ ବେହେରାଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାଶିତ ସଙ୍କଳନ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି – ‘ସ୍ୱପ୍ନର ସୁରଭି’, ‘ସ୍ମୃତିର ଲୁହ’, ‘ତୁମ ପାଇଁ’ ଆଦି କବିତା ସଙ୍କଳନ। ଏହା ସହିତ ‘ମନ ତଳର ମନ’, ‘ନିଜ ପାଇଁ ନିଜେ’ ଓ ‘ଅଜଣା ଠିକଣା’ ଆଦି ଗଳ୍ପ ସଙ୍କଳନ ସହିତ ‘ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ’ – ଉପନ୍ୟାସ, ‘ବିମୁଗ୍ଧ ଚିନ୍ତନ’– ପ୍ରବନ୍ଧ ସଙ୍କଳନ। ତାଙ୍କ ରଚିତ ଅଧିକାଂଶ କବିତା ଛାନ୍ଦସିକଭାବରେ ମନ୍ତ୍ରମୟ ହୋଇଥାଏ।
କ୍ରମେ ସବିଶେଷ →
