ଭାବିଛି ସମସ୍ତ ପଥ ମୁଖ ଛବି ତାର କେମନ୍ତେ ମୋ ପାଶେ ପୁଣି, ତାର ଅଭିସାର ହୋଇବ ବିରହ ପରେ; ଭାଷି ମୁଁ କି ବାଣୀ ଡାକିବି..

ପ୍ରଦୀପ ଜଳୁଛି କିପାଁ? ଲିଭାଅ ତାହାରେ ତବ ରୂପ-ଶିଖା ଜଳ ଘନ ଅନ୍ଧକାରେ। ଠିଆ ହୁଅ କକ୍ଷ ମଧ୍ୟେ, ଧୀରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଙ୍ଗ ଆବରଣ ଅଙ୍ଗ..

ନିରୋଳ ପଉଷ ସଂଧ୍ୟା, ଗହନ ବନାନୀ, ପର୍ବତ ଉଢ଼ାଳେ ଖସେ ସାୟନ୍ତନ ରବି, ଶୁଭେ ଖାଲି ଏଠି ସେଠି ପତତ୍ରୀର ବାଣୀ ନିର୍ମେଘ ଗଗନ-ଏକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତ..

ତୁମର କରୁଣାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ମୁଁ ଯେ- ତୁମ କରୁଣା କିପାଁ ମାଗିବି, ଦେଇଛ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ନିବିଡ଼ ଦାବ-ଦାହ, ନୀରବେ ପ୍ରାଣେ ପ୍ରାଣେ ଭୋଗିବି। ତୁମର..

(ରାଗ-ମାୟାମାଳବଗୌଡ଼ା-ରୂପକ ତାଳ) ଉଠିଲୁ ଏଡ଼େ ବେଗି କାହିଁକି ରେ ଦୁଖିଧନ ଦଧି ମନ୍ଥାଈ ଦେବୁ ନାହିଁଇ କି ରେ ।ପଦ। ଦେହ ପାସୋରି ଦଣ୍ଡେ, ନିଦ ନଗଲୁ..

ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର କାହିଁକି ବହୁଳପ୍ରଚାର ହୋଇପାରୁ ନାହିଁ, ଏହାହିଁ ପ୍ରବନ୍ଧଟିର ଆଲୋଚ୍ୟ ବିଷୟ।

କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦ ଥିଲେ ବହୁମୂଖୀ ପ୍ରତିଭା;- ଏକାଧାରରେ, ନାଟ୍ୟକାର, ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ, ଅଭିନେତା, ଗୀତିକାର, ସ୍ଵରକାର, ଗାୟକ ଏବଂ ବାଦ୍ୟଶିଳ୍ପୀ।

(ରାଗ-ବଙ୍ଗଳାଶ୍ରୀ) ତୁହି ମା ଧରଣୀ ଜନନୀ ମୋହର ଧରିଛୁ ମା ମୋତେ କୋଳେ, ଲୋଟୁଅଛି ସିନ୍ଧୁ ଚରଣେ ତୋହର ଆହା କି ଉଲ୍ଲାସ-ଭୋଳେ। ରହିଛୁ ଅନାଇ ଅନନ୍ତ..

ଭିଖାରୀ ଗାଉଛି ଗୀତ, ଗାଆରେ ଭିଖାରୀ ଶୁଣୁଛି ମୁଁ, ବାତାୟନ ପାଶେ କାନ ପାରି। ଧୂଳି-ବିମଳିନ ଦେହ, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହ-ବାସ, ଶୀର୍ଣ୍ଣମୁଖେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ବିଶଦ ବିଳାସ, ଦାଣ୍ଡେ..

(ରାଗ-ଚୋଖି) ତୁହି ମା ଜନମଭୂମି ପବିତ୍ର ଭାରତଭୂମି ତୋହର ସନ୍ତାନ ଆମ୍ଭେ ଅଟୁଁ ସରବେ, ତୋର ଶ୍ରୀଚରଣ ସେବା ପାଇଁ ମନ ପ୍ରାଣ ଦେବା ଗାଇବା ତୋହର..

ଚନ୍ଦ୍ର ନୁହଇ ରମଣୀ ମୁଖର ମଞ୍ଜୁଳ ଉପମାନ, ଚନ୍ଦ୍ର ନୁହଇ ସୁଧାନିଧ ଅବା ରୋଟି, ବିଜ୍ଞାନୀ ଆମେ ପୃଥିବୀର ନାଗରିକ, ଅନ୍ତରେ ଆଜି ବୁଝି ପାରିଅଛୁ ନୂତନ..

ଗୌର ଗଉରବ ବିଧୂର ସଉରଭ ମଧୁର କୁହୁରବ ବକ୍ଷପୁଟେ ଧରି ସପନ-ଶିରୀ ସମା କବିତା ମନୋରମା ପାଗଳ ଦିଏ କରି। ଆଖିକେ ସୁଧାରସ ଆଖିକେ ସୀଧୁରସ ଅଧରେ..

ଗୋଟେ ଜିନିଷ କିଣିବାର ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ମଲ୍‌ରେ ପଶି ଗୋଟେ ପରେ ଗୋଟେ ଜିନିଷ ପରଖିବା ହୋଟେଲରେ ନିରାମିଷ ଖାଇବାକୁ ଅର୍ଡର କରି, ପଛରେ ଟିକେ ଚିକେନ..

ଧୂଳି ହୋଇ ମିଶିଛି ମାଟିରେ କେତେ କେତେ ସମ୍ରାଟର ଘର ସହସ୍ର ସମାଗମ ଯହିଁ ସେଥି ଆଜି ଚରେ ବନେଚର। କିନ୍ତୁ ଦୂରେ ଦରିଦ୍ର ପଲ୍ଲୀରେ କୁଟୀମାଳା..

(ସନେଟ୍‌) ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ କରି ଯାହା ଯେତେ ଅନ୍ବେଷଣ, ତୃପ୍ତି ଖୋଜି ଏଣେ ତେଣେ ଧାଇଁଥିବି ଯାହା, ପାଇଛି ଯା ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ତୋଷଣ, କଷଣ, ହେ..

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୁଇ ରଙ୍ଗାଧରରେ ଚିରରହସ୍ୟ-ବିଜଡ଼ିତ ସ୍ମିତ ହସ୍ୟରେଖା, ଦ୍ବିତୀୟାର କ୍ଷୀର ଶଶିରେଖା ପରି ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଧୀରେଧୀରେ ମଳିନ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା।