ଧଳା, କଳା, ପାଉଁଶିଆ, ଈଷତ୍‌ ଲାଲ ଓ ସବୁଜ-ପ୍ରାୟ ସବୁ ରଙ୍ଗର ବିଭିନ୍ନ ଆକାରର ଅସଂଖ୍ୟ ମୂଷା ଥିଲେ ପ୍ରଫେସର ମୁଷୁଦାଙ୍କ ଗବେଷଣାଗାରରେ।

ମାତୃଭୂମି ଯାର ଓଡ଼ିଶା ଅଟଇ ମାତୃଭାଷା ଯାର ଓଡ଼ିଆ ତଥାପି କାହିଁକି ମନରେ ଏ ଭୟ କହିବାକୁ ମୁଁ ଓଡ଼ିଆ। ଓଡ଼ିଆ ହୋଇକି ଆଜି ମୁଁ ଗର୍ବିତ..

ଜ୍ଞାନୀ ଜନ ଯଦି ହୋଇବେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଗତ କିସ ହୋଇବ। ଦାରୁବ୍ରହ୍ମ ଯଦି ହୋଇବେ ପାଷାଣ ମୋ ଡାକ କିଏ ଶୁଣିବ॥ ଦୁଷ୍ଟ ନିବାରଣ ସନ୍ଥଙ୍କ ପାଳନ..

କେବେ ଆଉ ଆସିବ ତମେ ଅଙ୍ଗନରେ କାଉଁରୀ ପରଶ ନେଇ ସ୍ଵପ୍ନକୁ ସଜେଇ। ଆବାହନୀ ଝଡ଼ କେଉଁ କାଳୁ ଗଲେଣି ବାହୁଡ଼ି ଅଣୁ ପରମାଣୁ ଭେଦି ତନ୍ତ୍ରୀ..

ବିଜନ କୁଟୀରେ ବସି ଲେଖଇ କବିତା ଆସି କାହିଁ ଭାସିଯାଏ ଚିନ୍ତା ପରେ ଚିନ୍ତା ଗୁନ୍ଥି ଯାଏ ଗୋଟି ଗୋଟି ମାଳାକାର ସମ ଅନାୟାସେ ଧରା ଦିଏ..

ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ମାତୃଭୂମି ପୂଣ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳିନୀ, ପାପତାପ ଧ୍ୱଂସୀ ଦେବସେବ୍ୟ ତୀର୍ଥମାଳିନୀ। ସର୍ବଧର୍ମ ସୂକ୍ଷ୍ମ ମର୍ମ୍ମ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତା’ର ଗର୍ଭରେ, ପାଦ ସ୍ପୃଷ୍ଟନାଦ ହୃଷ୍ଟ ସିନ୍ଧୁ ନାଚେ ଗର୍ବରେ।..

ଭଗବାନଙ୍କର କୃପା ହିଁ ମଣିଷ ହୃଦୟରେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ତରଙ୍ଗ ତିଆରି କରିଛି। ଏଇ ତରଙ୍ଗର ନାମ ପ୍ରେମ। ପ୍ରେମ ଏକ ଶସ୍ତା ବସ୍ତୁ ନୁହେଁ।

ଦଶ ନୂଆ ପଇସିଆ ଖବର କାଗଜର ପୃଷ୍ଠାରେ ଯେ କେତେ ଲୁହ ଲହୁ ଥାଏ, ନିକିଟେଇ ନ ଦେଖିଲେ ଚଳନ୍ତି ଆଖିରେ ସହଜରେ ଧରା ପଡ଼େ ନାହିଁ।