କହୁଛି ଘେନ ରେ ମନ! ଅନ୍ୟେ କିବା ପ୍ରୟୋଜନ? ସଦା ଚିନ୍ତ ନିତ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ।

ସେ ରାଜ୍ୟର ନାମ ରହସ୍ୟ ଘୋଷ। ଦେଶ ପାଞ୍ଚଶ ଊଣା ପଞ୍ଚାଶ କୋଶ॥ ଅତ୍ର ଗୁଣବନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦୋଷ। ଗୁଣଜ୍ଞ ଦେଖିଲେ ହୁଅନ୍ତି ରୋଷ॥

କ୍ଷମାନିଧି ନିରୂପମା, ଏପରି ଗୁରୁ ଗୁମାନ ସରଜି ନ ବସଟି ରେ ଅରାତି ନୁହଇ ମୁଁ ତ ରାସଦୃଶହାସ ଧରା ଅମୁଖ ମିଶ ଶଶାଟି ରେ।ଘୋଷା।

ହେଲା ତୋ ଅନୁରାଗ, ଏଥର ଯା’ ମୋହନ ଯା’ ମୋହନ ଯା’।୦।

ପଡ଼ିଲ କି ପରମାଦେ, ନନ୍ଦସୁତ ମୋତେ ଲାଗିଲା ବାଦେ ରଜନୀ ଦିବସ ସଜନୀ ତା ବଶ ହୋଇ ବାଇ ହେଲି ମୁରଲୀ ନାଦେ

ଦୀନଜନ ବନ୍ଧୁ ଆରତ ତ୍ରାଣ ଦଶ ଚାରି ଭୂବନର ଶରଣ ଦିନକୁ ଦିନ ଦୁଃଖ ହେଲା ଭାରି, ଦୀନଜନମାନେ ଛାଡ଼ିଲେ ହୁରି

ତୁ ତ ନୋହୁ ନିଶାକର ଅଟୁ ଦିନକର ଯେଣୁ ଦୀନ କରୁଅଛୁ ମୋତେ ମିତ୍ରୋଦୟେ ହୋଏ ମ୍ଳାନ କୁମୁଦେ ପ୍ରସନ୍ନ କଳଙ୍କୀ ହୋଇଲୁ ସର୍ବ ମତେ॥

ଶିଶୁ କୁରଙ୍ଗି ନେତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଶିଖି-ଶିଖଣ୍ଡ-ଚୂଳ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ ଯେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହନ୍ତି, କି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶର୍ବରୀକାଳେ ସର୍ବେ ଆସିଲ ଧାଇଁ ଗୋ॥

ସାରା ଫଉଜ ହେଲେ ତିଆର ମୁସଦି ମୁଷା ହେଲେ ବାହାର ପାଗାସୁଆର କି ସରଦାର କି ଜମାଦାର ଯେ ଯେ ଯାହା ମୂରାତବ ସମ୍ଭାର

ରସ କୃଷ୍ଣ ବିଷୟ ଯେତେ ଗ୍ରନ୍ଥ। ଚିତ୍ତୋଇ ତହୁଁ କିଛି ଲେଖେ ଏଥ ପୁରାଣ ଛାଇ କଳ୍ପନା ମାଧୁରୀ। ଚାରୁ ଚିତ୍ରଲେଖା ହେମ ମଞ୍ଜରୀ

ନମଇଁ ଶ୍ରୀଗୁରୁ ଚରଣ। ଅଶେଷ ବିଘ୍ନ ବିନାଶନ॥ ଯାହାର କରୁଣାରୁ କରି। ଏ ଭବ ସିନ୍ଧୁ ତରି॥

ଜୟ ଗୋବିନ୍ଦ ଗୋକୁଳ-ସୁନ୍ଦର ଜୟ ରାମ-ଅନୁଜ ଦାମୋଦର।୧। ଜୟ କଂସାରୀ ଜଗତ-ତାରଣ ଜୟ ମାଧବ ନନ୍ଦକ ଧାରଣ।୨।

ମୁଁ ଯେ ଭାଷୁଛି, ଦିବ୍ୟଚିତ୍ତକୁ କେମନ୍ତ ଆସୁଛି। ବାଞ୍ଛାନିଧିଙ୍କି ବିକି ହେଲା ଉତ୍ତାରୁ ଅଦୃଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟତ ନାଶୁଛି। ।ପଦ।

ଭଜ ମନ କଳା କହ୍ନାଇ ଭଜିଲେ ତୋ ଦୁଃଖ ରହିବ ନାହିଁ। ।ପଦ।

ମଦନ-ମୋହନ ଗୋପୀନାଥ, ଗୋବିନ୍ଦେ ଚିତ୍ତ ମଜାରେ ହଜାର ହଜାର ମଜାର ପାତକ, ବ୍ରଜ ବଜାରେ ହଜା ରେ। ।ପଦ।

କାଳିଆ କି ମନ୍ତ୍ର ଜାଣେ ଗୋ ସଙ୍ଗାତ କାଳିଆ କି ମନ୍ତ୍ର ଜାଣେ ଗୋ ସଙ୍ଗାତ କାଳିଆ କି ମନ୍ତ୍ର ଜାଣେ ଲୁହା ତରବାରି ଶାଣ ଦେଲାପରି