ଦେଖିଛ କି ମୋ ଓଡ଼ିଶା କୁ …? ଶୁଭ୍ର ସୈକତ ବେଳା ରେଣୁ ଧୌତ ପୁଣ୍ୟତୋୟା ମୋ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ମାଆ କୁ …… ଏଠି ରେଣୁ ରେ ଝରଇ ମମତା… ଏଠି ରଶ୍ମିରେ ଝରଇ ତେଜ… ଏଠି ସର୍ବତ୍ର ଝଂକୃତ ପ୍ରେମ……

ଶୋଷିତ ହେଉଛି ନିରୀହ ଜନତା ଶୋଷିତ ଶାସନେ ରହି ରହି, ପ୍ରତିବାଦ କଲେ ଶୋଷକ କହୁଛି ତୁହି ଅଟୁ ପରା ଦେଶଦ୍ରୋହୀ୤ ପୂଣ୍ୟପ୍ରଭା ମାଟି ସତେକି ନୀରବ ଶୋଷଣ ଶୋଷିତ ଜାଣେ ନାହିଁ, ଗଣ୍ଡେ ଖାଇ ଏଠି ଦଣ୍ଡେ ଜିଇଁବାକୁ ବିଧାତା…

ମୋ ଭିତରର ଦୁଃଖ କୁ ଆଂକିବାକୁ ବସିଲେ ଭାରତର ମାନଚିତ୍ର ଆଂକି ହୋଇଯାଏ୥ ସୀମାନ୍ତ ଯାହାର ବୋମା ମାଡ ରେ ଦନ୍ତୁରୀତ ମଝିରେ ମଦ ର ନଈ ଚିର ପ୍ରବାହିତ, ଜାଲ ଭଳି ବିଛେଇ ହୋଇଛି ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକତା ର ବାଡ଼ ଅଭାବ…

ଏବେ ହିସାବ କରିବାର ବେଳ ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ବର୍ତ୍ତମାନଠାରୁ ଶେଷ ପ୍ରାନ୍ତ ଯାଏଁ ହାନିଲାଭ କ୍ଷୟକ୍ଷତି ସୁଖଦୁଃଖ ପ୍ରେମକ୍ରୋଧ ହିସାବ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟରେ କେତେ ଯେ ଅଡ଼ୁଆ ଖିଅ ଛନ୍ଦିହେଇଯାଏ ଅଗମୂଳ ଖୋଜୁଖୋଜୁ ଜୀବନର କାଳ ପୂରିଯାଏ ତଥାପି ହିସାବ ରହିଯାଏ…

ନିବୁଜ ପେଡ଼ି କୁଆଁ କୁଆଁ ରଡ଼ି ବଜାଇ ପାତକର ବାଡ଼ି ବାଇଶ ପାହାଚ଼ ଚଢ଼ି ପାପୁଲିରେ ସ୍ବପ୍ନର ଦୁହୁଡ଼ି୤ ଖୋଲିକି ପାରିବା ଆମେ ନିବୁଜ ପେଡ଼ି ସେବକର ଦାଢ଼ି ଭୋକିଲାର ରଡ଼ି ବିରହୀର ଭିଜା ଶାଢ଼ି ବିଧବାର ଭଙ୍ଗା ଚୁଡ଼ି ପେଁ…

“ହୋଇ ଅତି ଚିହ୍ନା-ତଥାପି ଅଚି଼ହ୍ନା ନୁହେଁ ପରିଚିତ-ନୁହେଁ ସେ ଅଜଣା୤” ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତିଟି କିଏ ଜାଣିବାକୁ ଯାଇ ମୋ ଅଜାଣତରେ ପାଦ ଦୁଇଟି ଚଢ଼ିଗଲା ଯାତ୍ରୀବାହୀ ବସ୍‌ ଉପରକୁ୤ ବସ୍‌ଟି ଚାଲିଲା ତା ଗନ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ୤ ବସ୍‌ର ଗତି ପଥ ସହ…

ଦିନ ଥିଲା, ସକାଳ ହେଲେ ପୂର୍ବାଶାକୁ ଆଲୋକିତ କରି ଉଠୁଥିଲା ବାଳସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁଷ୍କରିଣୀର ନୀଳକଇଁ ସ୍ବପ୍ନ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା ଆଖି ମେଲି ଚାହୁଁଥିଲା ସୁର୍ଯ୍ୟଆଡେ ଅଣ୍ଟାଏ ପାଣିରେ ପଶି ଶୀତରେ ଥୁରୁଥୁରୁ ହୋଇ କଇଁଫୁଲ ତୋଳିଲାବେଳେ ଟୁବଗାଡିଆ ବନ୍ଧ ଉପର ଗଛରୁ କନିଅର…

“କି ସମ୍ପର୍କ ଦେଇ ଆରମ୍ଭ କରିବି ଭାବିତ ପାରୁନି କିଛି ତମେ ତମେ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ ଦେଲି ତମେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ?” ଅମାନ୍ୟ କରିହେବନି-ପ୍ରେମ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ପବିତ୍ର୤ କିନ୍ତୁ ସ୍ବୀକାରଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ, ପ୍ରେମ ଚୀରଦିନ ନିଷ୍କଳଙ୍କ୤ ସ୍ବଚ୍ଛ…

ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ମୋତେ ଭଲପାଅ ବୋଲି ଅଥଚ ଏ ସାମାନ୍ୟ କଥାଟା ପାରୁନ ଏ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓଠରୁ ଖୋଲି କାଳେ କଳଙ୍କ ଲାଗିଯିବ ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ବରେ କାଳେ ନିଆଁ ଲାଗିଯିବ ଆମ ସ୍ନେହ ମୀନାରରେ ହେଲେ କେତେଦିନ ସହିଥିବ ମୁହଁ…

ଆରମ୍ଭରେ ଶେଷ ନା ଶେଷରେ ଆରମ୍ଭ କୋଉଠି ସରିଛି ଚଲାପଥ-? ତମ ସହ ଚାଲୁଥିଲେ ବାଟ ଯେତେ ଦୂର ସେତେ ଲାଗେ ପାଖ ଅଥଚ ! ଏମିତି ଲାଗେ ଓଃ ସରନ୍ତାନିକି ଏ ଅସରନ୍ତି ଗପ ! କେବେ ମରିବ ଫୁଲଗଛ…