ନବ ପ୍ରତିଭା

ଲୁଡୁ ଖେଳ
|- ବିଭୁ ସାମନ୍ତ
କାନ୍ଦୁଛି ପତିତ ସିଂହ ଦୁଆରେ
|- ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମିଶ୍ର, ପାତ୍ତପାଟ୍ଟନମ୍‌, ଶ୍ରୀକାକୁଲମ୍‌(ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ)
ପୁଅ ଆମେ ଓଡ଼ିଶାର
|- ଶକ୍ତି ସିଆ,ଗଞ୍ଜାମ

ସାମ୍ପ୍ରତିକ ‘ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶନ’ ସୁବିଧା ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟ ବଦଳରେ ନିମ୍ନରୁଚିର ସାହିତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଛି କି ?

ମତଦାନ ଫଳାଫଳ

ଲେଖକ ଓ ଲେଖିକା

ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ଦାସ
କାହ୍ନୁଚରଣ ମହାନ୍ତି
ଦୀପକ ମିଶ୍ର
ଦୟାନିଧି ମିଶ୍ର
ନୀଳମଣି ବିଦ୍ୟାରତ୍ନ
କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିପାଠୀ

ସ୍ବାର୍ଥର ବନିତା ଅଟେ ତୋଷାମୋଦ
ଭୟ, ମିଥ୍ୟା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର,
ରାଜ୍ୟରେ ବିପ୍ଳବ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ
ଏମାନେ ହେଲେ ଏକତ୍ର


-ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ

ଖର୍ବପୁରୁଷ
 |- ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ
 
 
ତା: ଜୁଲାଇ ୩, ୨୦୧୨  
ମୂଳ ପୃଷ୍ଠାପ୍ରବନ୍ଧ
 

ମୁଁ ହିଂସ୍ର ନୁହେଁ, ଦୁର୍ବଳ୤ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ, ଭୀରୁ୤ ମୁଁ ହିଂସ୍ର ହେବାପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇପାରେନା୤ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେବାପାଇଁ ଅପମାନିତ ହୋଇପାରେନା୤ ମୋର କ୍ରୋଧ, ହିଂସା, ଅପମାନ ସବୁ ଅସଫଳ୤ ମୁଁ ଶତ୍ରୁକୁ ମୁକାବିଲା କରିପାରେ ନାହିଁ୤ ତା’ର କୁକୁରକୁ ଆଣି କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ କରେ୤ ମୁଁ ପରାସ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଜିଣିବାକୁ ଚାହେଁନା – ନିଃସଙ୍କୋଚ ପ୍ରଭୁପଣ ପାଇଁ ମୋର ଯୋଗ୍ୟତା ନାହିଁ, ଏଣୁ ନିଜକୁ ଏବଂ ନିଜର ବାମନ ପରିବାରକୁ ମୁଁ ମର୍ଦିତ କରେ, ହୁଏ ତ ହତ୍ୟାକରେ୤ ସେ ଦୀର୍ଘ ମଣିଷମାନଙ୍କ ପରି ଆମେ ଧନୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ କିନ୍ତୁ ଧନପତିର କୁବେର ଭଣ୍ଡାର ଫିଟିଗଲେ ଆମେ ତା’ର ଜ୍ବଳମାନ ଦୀପ୍ତିରେ ଝଲସିଯିବୁ୤ ଆମେ ବିଳାସ ଚାହୁଁ୤ ବିଳାସର ସମୁଦ୍ରରେ ଆମେ ବୁଡ଼ିଯିବୁ୤ ସଂସାର ଭୋଗିବାକୁ କ୍ଷୁଧା ନାହିଁ ସଂସାର ଛାଡ଼ିବାକୁ ବଳ ନାହିଁ୤ ଖର୍ବ ମଣିଷର ଖର୍ବ ହାତଗୋଡ଼ ଯୋଡ଼ିକ କୌଣସି ସୀମା ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ୤ ମୋର ଜୀବନ କାଳ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ମର୍ଯ୍ୟାଦାବନ୍ତ ତୁଙ୍ଗ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ନାହିଁ୤ ମୋ ଦେଶରେ ସମସ୍ତେ ସେଇଆ୤ ମୋ ଯୁଗରେ ସମସ୍ତେ ସେଇଆ୤ ଆମେ ସଂଖ୍ୟାରେ ଅକଳନୀୟ୤ ଅଥଚ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବରେ, ବଳ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିରେ କ୍ଳୀବ, ବାମନ୤ ଆମେ କଳି କରୁ କିନ୍ତୁ ସଙ୍ଗ୍ରାମ କରି ପାରୁନା୤ ଆମେ ଚୋରିକରୁ, ଲୁଣ୍ଠନ କରିପାରୁନା୤ ଆମେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁ, ଧର୍ଷଣ କରୁ- ସଂହାର କରିପାରୁନା୤

ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବାକୁ ମୋ ଦେଶରେ ଭୋଟ ଚୋରି ହୁଏ୤ ଶାସନରେ ଅର୍ଥ ଚୋରି ହୁଏ୤ କୋଠାଟିଏ, ଟଙ୍କା ଗଣ୍ଡେ ପାଇଁ ବାମନ ଶାସକ ମିଥ୍ୟା କହେ୤ ଅଯୋଗ୍ୟ ମଣିଷଙ୍କର ଅଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିମାନେ ନିଜର ଛୋଟ ଛୋଟ ବାମନ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିଏ ପୂରଣ କରିବାକୁ ରମ୍ପାଝମ୍ପା ହୁଅନ୍ତି୤ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲାଭ ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ହୁଏନାହିଁ- ଠକେଇ ହୁଏ- ଭେଜାଲ ହୁଏ୤ ଚିନିରେ କାଚଗୁଣ୍ଡ, ଔଷଧରେ ମଲା ମୂଷା ମିଶିଯାଏ୤ ଏଭଳି ମିଶେଇବା ଏଇ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅପାରଗ ପୋକମଣିଷଙ୍କ ପ୍ରବୃତ୍ତି୤ ମୋ ରାଜ୍ୟର ଶିକ୍ଷାଗୁରୁ, ଧର୍ମଗୁରୁ ପଣ୍ଡିତମାନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ-କାତର ବୃତି-ଚେତା ଶଠ୤ ଛାତ୍ର ଦୁର୍ବିନୀତ, ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ, ହତାଶ୤ ଶିକ୍ଷା ଭ୍ରମସଙ୍କୁଳ୤ ତଥ୍ୟ ପ୍ରମାଦପୂର୍ଣ୍ଣ୤ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଗୋଦାମ-ଧର୍ମୀ୤ ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତିଭାଶୂନ୍ୟ୤ ସଂସ୍କୃତି କୋଳାହଳ ମାତ୍ର୤ ନ୍ୟାୟବିଚାର ପଣ୍ୟ୤ ଏ ବାମନ- ରାଜ୍ୟରେ ସବୁ ପଥର ଲୁଣ ପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଝଡ଼ିଯାଏ୤ ସେଥିରେ ତୋଳିବା ଯାହା ଭାଙ୍ଗିବା ତାହା୤ ଏ ମହାଦେଶର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ବ କରିବାକୁ ଜ୍ଞାତିମାନେ ନିର୍ବାଚିତ ହୁଅନ୍ତି, ଖେଳାଳୀ ନୁହେଁ୤ ସର୍ବଜାଣ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିର୍ବାଚନ କରନ୍ତି୤ ଛୋଟ ଛୋଟ ଦ୍ବୀପର ଉଞ୍ଚ ଉଞ୍ଚ ମଣିଷମାନେ ସେ ହୀନପ୍ରଭ ଅପାରଗ ବାମନମାନଙ୍କୁ ମୁହଁରେ ଲାତମାରି ପରାସ୍ତ କରନ୍ତି୤ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧାର ସବୁ ଭୂମିରେ ଏ ଜାତିର ପୁରୁଷର ଅଧିକାର, ଆମର ନୁହେଁ୤ ଆମେ ଅପମାନକୁ ସହିଯାଉ୤ ଭୁରୁ ଟେକିଦେଉ୤ କହୁ, ଆମେ ଦାର୍ଶନିକ୤

ମୋ ଦେଶର ଦର୍ଶନକୁ ମୋଠାରୁ ଅନ୍ୟମାନେ ବେଶି ବୁଝନ୍ତି୤ ସେମାନେ ହିଁ ମୋତେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇଛନ୍ତି୤ ସେଥିରେ ମୋର ଗର୍ବ୤ ମୋ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ବେଶି ଜାଣିଛନ୍ତି କହିଲେ ବି ମୁଁ ଗର୍ବିତ ହେବି, ଅପମାନିତ ହେବିନାହିଁ୤ ମୋ ଦର୍ଶନକୁ ମୁଁ ବୁଝେନା ସତ, କିନ୍ତୁ ତାକୁ ମୁଁ ବଂଶାନୁକ୍ରମରେ ବଞ୍ଚାଇଆସିଛି୤ ଆତ୍ମା ଅମର- ମୋ ଦେଶରେ ଏଇଟା ସକ୍ରେଟିସ୍‌ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଚି୤ (କେବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତୁ)୤ ମୁଁ କିନ୍ତୁ ମରିଯିବି ବୋଲି ସବୁବେଳେ ଡରୁଥାଏ୤ ମୁଁ ଯାହା ପ୍ରଚାର କରେ, ତାକୁ ବିଶ୍ବାସ କରେନା୤ ଡରୁଆ ମଣିଷ କାମ କରେନାହିଁ୤ ସେଥି ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି୤ ଜଗତ୍‌ ମିଥ୍ୟା ହେବାରୁ ଭଲପାଇବା, ଭଲ ଖାଇବା, ଭଲ ପିନ୍ଧିବା, ଭଦ୍ର ଭାବରେ ବଞ୍ଚିବା, ପରସ୍ପରକୁ ନିଃସଙ୍କୋଚ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହେବା ଇତ୍ୟାଦି ସବୁ ମିଥ୍ୟା୤ ଏଣୁ ତା’ର ବିପରୀତଯାକ କୁଆଡ଼େ ସତ୍ୟ୤ କୃଚ୍ଛ ସାଧିବା, ଦିଗମ୍ବର ହେବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହେୟ ମଣିବା, ତା ବି ମୁଁ କରେ- ନାହିଁ୤ ମୁଁ ଜଗତକୁ ନିଏ ନାହିଁ କି ଛାଡ଼େ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ସବୁଆଡ଼େ ଶ୍ରମ କାଟି ଦିଏ୤ ମାଟି ମୁଦାଟିଏ ପରି ଛୋଟ ଖଳାବାଡ଼ିଟିକୁ ସଂସାର ମଣି ସେଇଠି କ୍ଳୀବ ଜନ୍ତୁଟିଏ ପରି ବଞ୍ଚିରହେ୤ ସାର୍ଥକତା ପାଇଁ ବଂଶ ବୃଦ୍ଧିକରେ୤ ସମୟର ମୋ ପାଇଁ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ୤ ମୁଁ ଲୁଗା ବଦଳ କଲାପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଥର ଜନ୍ମ ନେଇ ପାରୁଥିବାରୁ ଏବେ ଏମିତି କାଉଳି ହେବାର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ୤ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଉଞ୍ଚ ଉଞ୍ଚ ମଣିଷମାନେ ସର୍ବଦା ଧାଉଁଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଆଉ ଥରେ ଏ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ବିଶ୍ବାସ କରନ୍ତି୤ ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଆସିବି ଥରେ ନୁହେଁ ସହସ୍ରଥର ମୋ ଗୋସେଇଁ ବାପାମାନେ କହିଛନ୍ତି; ମୋ ଦେଶର ଦର୍ଶନ କହୁଛି ! ଏଣୁ ଏଥର ନ ପାରିଲେ ଆଉଥରକୁ ଦେଖିବା୤ …ମୁଁ ନ କଲେ ମୋ ଭାଇ କରିବ୤ ସେ ନ କଲେ ମୋ ଦାଦି କରିବ୤ କାହିଁ କୋଉ କାଳରୁ ମୋର ବଟରଛିଆ ପରିବାରରେ ରହିଆସିଛି୤ ଗୋସାଇଁ ବାପ, ବାପ, ପୁଅ, ନାତି, ପଣନାତି, ଅଣନାତିର ବିରାଟ ମନ୍ଦା୤ ସେଇଠି କୌଣସି ଜଣେ ଦାୟୀ ନୁହେଁ୤ ସେଠି ପଙ୍ଗୁ ପାଳିତ ହୁଏ, ଶଠ ପାଳିତ ହୁଏ ଅଳସୁଆ ବି ପାଳିତ ହୁଏ୤ ଏଣୁ ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ଧରି ଠକିବା, ଆଉ ଜଣକ ଉପରକୁ ଆଉଜି ରହିବା, ନିଜେ ଲୁଚିବା ଅଭ୍ୟାସ କରି କରି ମୋର ତାହା ସ୍ବଭାବ ହୋଇଗଲା୤ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଆଉ ଜଣକୁ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରମ କରିବାକୁ, ଦୋଷ ମୁଣ୍ଡେଇବାକୁ, ଦାୟିତ୍ବ ନେବାକୁ ଏବଂ ଫାଶୀ ପାଇବାକୁ ଖୋଜୁଥାଏ୤ ମୁଁ ସବୁମନ୍ତେ ବାମନ୤ ମୋର ହାତ ଗୋଡ଼, ମନ, ପ୍ରାଣ ସବୁ ଛୋଟ୤

ପୃଷ୍ଠା ସଂଖ୍ୟା : 1 2 3

ତୁଣ୍ଡ ବାଇଦ :
  ଲେଖା ପଠାନ୍ତୁ - ନିୟମାବଳୀ →
 
ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ, ଭୁବନେଶ୍ବର
ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ
ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରେ ଜଣେ ଲବ୍ଧ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତଥା ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସମୟର ଜଣେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ସାହିତ୍ୟିକ ଭାବେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ ନିଜର ଲେଖା ପାଇଁ ଏକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନର ଅଧିକାରୀ୤ ଏକାଧାରରେ କବିତା, ଗଳ୍ପ, ଉପନ୍ୟାସ ଓ ପ୍ରବନ୍ଧ ଲେଖାରେ ପାରଦର୍ଶିତା ଦେଖାଇବା ସହ ଅଜସ୍ର ପାଠକୀୟ ସ୍ବୀକୃତି ମଧ୍ୟ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ଶ୍ରୀ ରଥ୤ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡ଼େମୀ ଓ ରାଜ୍ୟ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡ଼େମୀ ସହିତ ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଶ୍ରୀ ରଥ୤ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ... [ କ୍ରମେ ସବିଶେଷ ]
 

ମତାମତ ସଂଖ୍ୟା - ୧୨ ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?

  • ୧. ବିକାଶ ବିଶ୍ବାଳ |  ଜୁଲାଇ ୬, ୨୦୧୨ - ୩:୫୨ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର

  • ୨. ଅଶୁତୋଷ ପାତ୍ର |  ସେପ୍ଟେମ୍ବର୍ ୧୪, ୨୦୧୨ - ୩:୧୧ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବହୁତ୍ ବଢିଆ ହେଇଛି୤

  • ୩. ଯଜ୍ଞେଶ ପ୍ରସାଦ ସାମନ୍ତରାୟ, ବାଙ୍ଗାଲୋର୍ |  ଅକ୍ଟୋବର୍ ୧୪, ୨୦୧୨ - ୧୨:୩୦ ଅପରାହ୍ନ

    ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଓ ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ୤ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରି ଭାବନାର ତରଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କରିଦେଇଛି ଏ ଲେଖା୤ ଧନ୍ୟବାଦ୤

  • ୪. Dilip kumar Acharya, buguda |  ଫେବୃଆରୀ ୯, ୨୦୧୩ - ୧:୪୯ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲ !

  • ୫. SUSANTA MISHRA, Bangalore |  ଏପ୍ରିଲ୍ ୧୪, ୨୦୧୩ - ୧୦:୫୨ ଅପରାହ୍ନ

    bahuta uchha kotira lekha.Congrats to the author.

  • ୬. ଆଦିତ୍ୟ କୁମାର ପଣ୍ଡା, ମହୀଶୂର |  ଜୁଲାଇ ୩, ୨୦୧୩ - ୬:୦୭ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଏଇ ପ୍ରବନ୍ଧଟି ମୋର ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଚେତନାକୁ ବିସ୍ତାରିତ କରିବାରେ ଖୁବ୍ ସହାୟ ହୋଇଛି | ପ୍ରବନ୍ଧର ଅନେକ ବାକ୍ୟ ମୋର ମାନସରେ ରୁଢ଼ି ଭଳିଆ ରହିଯାଇଛି | ପ୍ରବନ୍ଧଙ୍କ “ମୁଁ ” ରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସମାଲୋଚିତ |

  • ୭. ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ଜେନା, ଓଡିଶା |  ଜୁଲାଇ ୨୭, ୨୦୧୩ - ୧୧:୩୭ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    “ମୁଁ ସତ୍ୟଧର୍ମା କହୁଛି” କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲି, କରୁଛି ଓ କରିବି୤
    “ଖର୍ବ ପୁରୁଷ” ଏକ ମାନସିକ ନ୍ୟୁନ ସମୟର ପ୍ରକାଶ୤ ଆମେ ରୁ ମୁଁ କୁ ଓହ୍ଲାଇବା ସହଜ ମାତ୍ର ଓଲଟା ବିପଦପୁର୍ଣ୍ଣ, ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସମ୍ଭବ ମଧ୍ୟ୤ ଲେଖାଟି କୁ ଦେଖିଛି, ପ୍ରିଣ୍ଟ୍‌ କରି ସାଥି ମାନଙ୍କୁ ପଢାଇଛି, ଲେଖାଟି ଆଦର ପାଇ ନାହିଁ୤
    ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ମଣିଷ ଙ୍କୁ ଯେପରି ତୁଳନା କରାଯାଇଛି ଅପରିପକ୍ବତା ଆବୋରି ବସିଛି୤ ସାଧବ ପୁଅ ସମୁଦ୍ର ଡେଇଁଛି, ବିବେକାନନ୍ଦ ପୃଥିବୀ କୁ ନୂଆ ଆଲୋକ ଦେଖାଇଛନ୍ତି୤ ଏସିଆର ଆଲୋକ ଙ୍କୁ ବୁଝିବାକୁ ପୃଥିବୀ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି୤ ଉଚ୍ଚ ମଣିଷ ର ବିକାଶ ର ବୟସ ୧୦୦୦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତି ଓ ସହବସ୍ତାନ ର ବୟସ ଅନେକ ଅଧିକ୤ ଭଲରେ ଖରାପ ଆତ୍ମଗୋପନ କରିପାରେ ଓ କରେ ମଧ୍ୟ, ମାତ୍ର ଓଲଟା ନୁହେଁ୤ ଶରୀର ସବୁ କିଛି ନୁହେଁ. Cell technology ଉପରେ ଗବେଷଣା କରୁଥିବା ଡାକ୍ତର ଙ୍କ Does death exist? No. ଲେଖା ଦେଖନ୍ତୁ୤ Consciousness ଅଛି୤
    ସମ୍ମାନନୀୟ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ ମହାଶୟ ଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି୤ ଲେଖାଟିକୁ ହଟାଦର କରିବାର ସାହସ କରୁଛି୤ ଅତିକମ୍‌ ରେ ମୁଁ ଖର୍ବ ନୁହେଁ୤ ମୁଁ ପୃଥିବୀ କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଉଚ୍ଚ ମଣିଷ ଟିଏ୤
    ଧନ୍ୟବାଦ.
    ଦୁଷ୍ମନ୍ତ କୁମାର ଜେନା.

  • ୮. ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତ ଖଟୁଆ, Koraput, Odisha |  ଜୁଲାଇ ୩୦, ୨୦୧୩ - ୭:୦୯ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଚମତ୍କାର ହେଇଛି ୤

  • ୯. pabitra das, revenshaw,cuttack |  ଫେବୃଆରୀ ୧୩, ୨୦୧୪ - ୧୦:୦୬ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    Bahuta pravabadharmi heichhi.

  • ୧୦. ଧନଞ୍ଜୟ ମଲ୍ଲିକ୍, ଜଗତ୍ ସିଂ ପୁର୍ |  ଜାନୁଆରୀ ୨୮, ୨୦୧୫ - ୮:୧୬ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବହୁତ ଭଲ , ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା କିଏବା ବାରିପାରେ ,ମୁଁ ଆଜି ଦୁଖିତ ଯେ ଆପଣଙ୍କର ଉପଦେଶ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲିନି .

  • ୧୧. ସରୋଜ ସ୍, Angul |  ମାର୍ଚ୍ଚ୍ ୮, ୨୦୧୬ - ୧୦:୩୦ ଅପରାହ୍ନ

    ନିକଟରେ ଜେ ଏନ୍ ୟୁ ରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ଏହାର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ।

  • ୧୨. ରଞ୍ଜନ କୁମାର ମହାପାତ୍ର, ଭୁବନେଶ୍ବର, ଓଡ଼ିଶା |  ନଭେମ୍ବର୍ ୨, ୨୦୧୬ - ୨:୧୫ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବିଶିଷ୍ଟ କଥାକାର ଚନ୍ଦ୍ର ଶେଖର ରଥଙ୍କ ଲେଖା ମନୁଷ୍ୟର ନିଜସ୍ବ ପରିଚୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷତା ଉପରେ ନିଜେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରି କିଭଳି ନିଜକୁ ସଂଶୋଧନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ତାହା ପରିଷ୍ଫୁଟ ହେଉଥିଲା

ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?
କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍ keyboardର F12 ବୋତାମ୍ ଟିପି ଓଡିଆରେ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଓଡିଆ କି-ବୋର୍ଡ୍ ( ପୃଷ୍ଠାର ଶୀର୍ଷ-ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ବରେ ) ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଲେଖନ୍ତୁ୤ ଓଡିଆ ଲେଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ softwareର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ୤




ବି.ଦ୍ର: ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଗୋପନୀୟତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ନିଜର ଇ-ମେଲ୍ କିମ୍ବା ଫୋନ୍ ନଂ ଏହି ମତାମତ ବିଭାଗରେ ପ୍ରକାଶ ନ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ୤