ମରିଯାଇଛି ଭୋକ,
ଲିଭିଯାଇଛି ନିଆଁ,
ହେଲେ ତିନି ମୁଣ୍ଡକୁ ସଳଖି ବସିରହିଛି ଚୁଲି
କ୍ଷୟ ହେଇନି ଚୁଲି ଭିତରର ଆଶା୤

ଅତୀତର ଉପହାସ,
ସ୍ମୃତିର କଟାଳ,
ଚୁଲିର ଖୋଜିଲା ଖୋଜିଲା ଆଖି,
ବିଡ଼େ କାଠ, ଝୁଲେ ନିଆଁ,
ଯାହାର ଉଷୁମ ସ୍ପର୍ଶରେ
ସହଜ ହୁଅନ୍ତା ମୁକ୍ତିତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚିବା୤
ଅତୀତର କଳ୍ପନା ନାହିଁ,
ଅବଲୁପ୍ତର ଅନୁରୂପ ନାହିଁ୤
ପୁରୁଣା ଚୁଲି, ପୁରୁଣା ଦେହ
ଝିଙ୍କା, କନ୍ଧା, ସବୁ ଫୁରୁସିଗଲାଣି୤

ନୂଆ ଗଢଣଟିଏ ତିଆରିଚାଲିଛି
ସମୟ ସିନ୍ଦୁକ ଭିତରେ,
ଅତି ଗୋପନୀୟ ଭାବରେ୤
କିନ୍ତୁ, ଚୁଲି କଣ ପାଶୋରିପାରୁଛି
ସେଇ ଫୁଟାଭାତର ଉଷୁମ ବାସ୍ନା,
ଉତୁରିଲା ପେଜର ସିଁ ସିଁ ଗୀତ୤

ଭୋକ ମରିଯାଇଛି, ଲିଭିଯାଇଛି ନିଆଁ
ଏବେ ନିଆଁର ଉଷ୍ମ ଆମୋଦକୁ
ଚୁଲିର ବାହୁନିବା ହିଁ ସାର୥
●