ଏମିତି ବି ହୁଏ,
ଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନା ହସ ଓ ଲୁହରେ ବି
ହଜିଯାଏ ବେଳେବେଳେ ନିଜର ସ୍ବରୂପ,
ଆଶାର ଝଡରେ କି ସ୍ବପ୍ନର ଜୁଆରରେ
ଅକ୍ଷତ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରୁହେ
ନୈରାଶ୍ୟର ବିକଟାଳ ରୂପ୤

କେବେ କେବେ ସାଗର ବି
କାନ୍ଦିଉଠେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବାକୁ
ଶିଥିଳ ସୃତି ସବୁ ଚେଇଁଉଠନ୍ତି
ଲୁହର ଶୀତଳ ସ୍ପର୍ଶରେ୤

ଉଜୁଡା ହୃଦୟର ପ୍ରତିଟି ତରଙ୍ଗେ
ସ୍ମୃତି କେତେ ସୁନେଲି ସ୍ବପ୍ନର,
ବିଡମ୍ବନା ଏହି ମାତ୍ର
ଚାରିଆଡେ ମୋର ଘନ ନିଶାକର୤

ଅସହ୍ୟ ବେଦନା ଆଉ ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣା ସବୁ
ଚେଇଁଉଠନ୍ତି
ନିସ୍ପନ୍ଦ କେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ,
ଅନ୍ତର ବିଦାରି
ରକ୍ତାକ୍ତ କରିବାକୁ କୋମଳ ଯେତେ
ମୂର୍ଚ୍ଛନାର ସ୍ବର୤