ହୁରି ପଡିଛି ବୁଢାବରଗଛ ଉପୁଡି ପଡିଛି୤ ଯିଏ ଯାହାକୁ ଦେଖୁଛୁ ତାକୁ କହୁଛୁ ସେଇ ଗୋଟିଏ କଥା୤ ଦୁଇଦିନ ହେଲା ଲଗାଣ ବର୍ଷା ଚାଲିଛି୤ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ପବନ ବାହାରିପଡିଲା୤ ବୋଧେ ମୂଳ ବତୁରିଥିଲା – ଉପୁଡି ପଡିଲା୤ ମଶାଣିପଦାରେ ସେଇ ବୁଢା ବରଗଛ୤ ତା’ପଛପଟେ କେତେ କାହାଣୀ ! ମୁଁ ସକାଳୁ ବସି ଦାନ୍ତ ଘଷୁଛି, “ପୁଅ ଆସି କହିଲା, ବାପା-ବାପା ବୁଢାବରଗଛ ମରିଗଲା୤ ମୁଁ ଯିବି ଦେଖିବାକୁ୤” ମୋ ଆଖ ସାମ୍ନାକୁ ସେଇ ବୃହତ୍‌କାୟ କାୟାଟି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଦୃଶ୍ୟ ପରି ଉଭାହେଲା୤ ଭାବିଲି, ଆହା ଶେଷରେ ଶୋଇପଡିଲା ଭୂଇଁ ଉପରେ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଭୟଙ୍କ ଶବ୍ଦକରି୤

ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢିଲାବେଳେ ତା’ ଓହଳରେ କେତେ ଖେଳିଛି୤ ଥରେ ଖସିପଡିଥିଲି ଯେ ଗୋଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା୤ କଷ୍ଟ ପାଇଥିଲି୤ ଏମିତି ବି ପରେ ପରେ ଅନେକଥର ତା ବହଳିଆ ଛାଇରେ ବସି ନିଶ୍ବାସ ମାରିଛି୤ ଭୂଲି ପାରିବିନି- କେବେ ବି ଭୂଲି ପାରିବିନି୤ ଆଉ ବାସନ୍ତୀ ଆଇର ତାଗିଦ ବି ଭୂଲି ପାରିବିନି୤ ସେ କହିଥିଲା – ଶୁଣୁ, ଇସ୍କୁଲ ଯାଉଛୁ, ସେ ବୁଢା ବରଗଛ ତଳକୁ ଯିବୁନି୤ ତା ଦେହରେ ଗୋଟେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଅଛି୤ ଯଦି ଦେହରେ ଲାଖିଯିବନା..ସତ୍ୟାନାଶ ହୋଇଯିବୁ୤ ଏ ଭୟ ସେଇ ପିଲାଦିନରେ କେତେଦିନ ଥିଲା୤ ତାପରେ ତାର ଛାଇ ମୋର ତା ସଂପର୍କରେ ସବୁ ଅନ୍ଧ ଧାରଣାକୁ ବଦଳାଇଦେଲା୤

ଏ ଭିତରେ ଭାବନାକୁ ଛାଡି କହିଲି ପୁଅକୁ, – ଶୁଣ, କାମ ସାର, ବର୍ଷା ଛାଡିଲେ ଏକାଠି ଯାଇ ଦେଖିଆସିବା୤ ହଠାତ୍‌ ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆରେ ଗୋବିନ୍ଦ ବାରିକ ଛତାଟିଏ ମଡାଇ ଆସି ପହଞ୍ଚିଗଲା୤ କହିଲି, ସକାଳୁ ସକାଳୁ ?

ସେ କହିଲା – ଜାଣିଛନ୍ତି..

ମୁଁ କହିଲି – କଅଣ ?

ସେ କହିଲା – ଉଠିବେତ ଦିନ ଅଧକୁ୤ ଜାଣିବେ କୁଆଡୁ ? ବୁଢାବରଗଛ ମରି ଶୋଇଛି୤ ଆଜ୍ଞା ଏତେ ବଡ ବୋଡା ସାପ, ଦେଢ ହାତ ମୋଟା ହେବ, ଲମ୍ବ ବାରହାତରୁ କମ୍‌ ହେବନି୤ ସାରା ଦେହ ଟିଙ୍କ୤ ଯେମିତି ଗଛ ମଡମଡ ହାଇ ଶୋଇଗଲା, ସେମିତି ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରି ଘୁଷୁରି ଘୁଷୁରି କେଉଁଆଡେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା୤

ଯେତେଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ସମସ୍ତେ ଅବାକ୍‌ ହୋଇଗଲେ୤ ଓ! କି ଦୃଶ୍ୟ୤

ମୁଁ ପୁଅକୁ ଧରି ଚାଲିଲି ବୁଢା ବରଗଛ ଦେଖିବାକୁ୤ ଦେଖିଲି ସେଠାରେ କାହାର ବର୍ଷାକୁ ଖାତିର ନାହିଁ୤ ପିଲାଠୁଁ ବୁଢାଯାଏଁ ସମସ୍ତେ ଏ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି୤ ମୁଁ ବି ଆହା କରି ଦେବାକୁ ପଛାଇ ଯାଇ ନଥିଲି୤ ସମସ୍ତେ ସେଇ ଅତୀତ ବଖାଣି ହେଉଛନ୍ତି୤ ପ୍ରକୃତରେ କେତେ ପକ୍ଷୀ ତା ଦେହରେ ବସା ବାନ୍ଧି ନଥିଲେ ! କିଏ କେଉଁଆଡେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଆଉ ତାର ପ୍ରକାଣ୍ଡ ଛାଇଟା ଉଭେଇ ଯାଇଛି୤ କେତେ ବୟସ୍କ ସେ ବୁଢା ବରଗଛ ! କେମିତି ଶୋଇଛି ଆହା..୤ ମରଣର ଦୃଶ୍ୟ କେତେ ଭୟଙ୍କର୤
ସେଇ ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷାରେ ଦେଖିଲି ଅନେକ ଲୋକ ମଶାଣି ପଦାରେ ପଡିଆରେ ଚାଞ୍ଛୁଛନ୍ତି୤ ଦୂବ ପଡିଆ ଚଞ୍ଛା ଚାଲିଛି୤ ପୁଅ ପଚାରିଲା, ବାପା.. ପଡିଆରୁ ଦୂବଘାସ ଚଞ୍ଛା ହେଉଛି, କେହିତ ତା ବିଷୟରେ ପଦେ କହୁ ନାହାନ୍ତି ? ତାର କ’ଣ କେହି ନାହାନ୍ତି ? କେହି ତ ତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁ ନାହାନ୍ତି ?

କି ଉତ୍ତର ମୁଁ ତାକୁ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି ? କହିଲି ମନ୍ତ୍ରୀ ଆସିବେ ସଭାହେବ୤ ସେମାନେ ବେଳେ ବେଳେ ଏମିତି ଚଞ୍ଛା ହୁଅନ୍ତି୤ ଅସଂଖ୍ୟ ଦୂବଘାସ ପାଇଁ ଶୋକ କରିବାପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଘୋର ଅଭାବ ଏ ପୃଥିବୀରେ୤

ସେ ମୁହଁ ଆମ୍ବିଳେଇ ଦେଲା୤

ପାଠକେ କେହି ଯଦି ଏ ଦୂବଘାସ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି ତେବେ ପତ୍ରଟିଏ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବେ…୤ ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ..