ନବ ପ୍ରତିଭା

ଲୁଡୁ ଖେଳ
|- ବିଭୁ ସାମନ୍ତ
କାନ୍ଦୁଛି ପତିତ ସିଂହ ଦୁଆରେ
|- ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମିଶ୍ର, ପାତ୍ତପାଟ୍ଟନମ୍‌, ଶ୍ରୀକାକୁଲମ୍‌(ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ)
ପୁଅ ଆମେ ଓଡ଼ିଶାର
|- ଶକ୍ତି ସିଆ,ଗଞ୍ଜାମ

ସାମ୍ପ୍ରତିକ ‘ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶନ’ ସୁବିଧା ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟ ବଦଳରେ ନିମ୍ନରୁଚିର ସାହିତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଛି କି ?

ମତଦାନ ଫଳାଫଳ

ଲେଖକ ଓ ଲେଖିକା

ଫତୁରାନନ୍ଦ
ସନ୍ଥକବି ଭୀମ ଭୋଇ
ସୁଧାଂଶୁ ଶେଖର ପାତ୍ର
ସଦାନନ୍ଦ ତ୍ରିପାଠୀ
ନୀଳମଣି ବିଦ୍ୟାରତ୍ନ
ଜୟନ୍ତ ମହାପାତ୍ର

ସ୍ବାର୍ଥର ବନିତା ଅଟେ ତୋଷାମୋଦ
ଭୟ, ମିଥ୍ୟା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର,
ରାଜ୍ୟରେ ବିପ୍ଳବ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ
ଏମାନେ ହେଲେ ଏକତ୍ର


-ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ

ଚୋର
  କମଳାକାନ୍ତ ମହାପାତ୍ର, ଭୁବନେଶ୍ବର
 
 
ତା: ଏପ୍ରିଲ୍ ୧୪, ୨୦୧୧  
 

ଗଡ଼ଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଆଳତି ଦେଖି ଏକୁଟିଆ ଫେରିବି ବୋଲି ଅଜା କହିବାରୁ ଶଶାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଆସି ଦେଖିଲା ଯେ ମାଆ ତା’ ଅସଜଡ଼ା ବିଛଣା ଉପରେ ବସି କାନ୍ଦୁଥିଲା ଓ ନାଚ ସ୍କୁଲ୍‌ରୁ ଫେରିଥିବା ତା’ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ମାଆର ହାତ ଧରି ବୁଝାଉଥିଲା୤

ଶଶାଙ୍କ ପଛେଇ ପଛେଇ ବାହାରକୁ ପୁଣି ଖସିଯିବା ପୂର୍ବରୁ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ତା’କୁ ଦେଖିପାରି ପାଟିକଲା, “ହେଇଟି ଆସିଗଲେ୤ ଆସିଗଲେ କୁଳଚନ୍ଦ୍ରମା୤”
ମାଆର କାନ୍ଦଣା ଅବ୍ୟାହତ ରହିଲା୤ ତାରି ଭିତରେ ସେ କହିଲା, “ମୋତେ ମରଣ କାଇଁକି ନ ହେଉଛି କେଜାଣି ! କେମିତି ଏମିତି ଯୋଗଜନ୍ମା ପିଲା ପେଟରେ ଧରିଥିଲି୤ କି ପାପ କରିଥିଲି ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କେଜାଣି !”
ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଶଶାଙ୍କକୁ ଧରି ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଟାଣିନେଲା ଓ କହିଲା, “ମାଆ, ସେ ଯେଉଁ ହାତରେ ଚୋରି କରୁଛି, ସେଇ ହାତଟା ଭାଙ୍ଗିଦିଅ ଯେ ତା’ କରାମତି ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବ୤”
ମାଆ ଶାଢି କାନିରେ ନାକ ଓ ଆଖି ପୋଛି ଶଶାଙ୍କକୁ ବିମର୍ଷରେ ଚାହିଁଲା୤ “ସପ୍ତାହେ ବି ଯାଇନି, ତୁ ଯେଉଁ ଦରପୋଡ଼ା କାଠକୁ ସେଇ ଦରପୋଡ଼ା କାଠ୤ ମୋ ଦେହ ଛୁଇଁ ନିୟମ କରିଥିଲୁ ପରା୤ ମୁଁ ମରିଯାନ୍ତି ହେଲେ – ତ୍ରାହି ପାଇଥାନ୍ତି୤”
“ହେଡ୍‌ମାଷ୍ଟର ମହା ପାଜି,” ଶଶାଙ୍କ କହିଲା, ବଡ଼ ଭଉଣୀ ହାତମୁଠାରୁ ନିଜ ହାତ ମୁକୁଳେଇ୤ “କୋଉଠି କ’ଣ ହେଲେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଠା ବୋଳୁଛନ୍ତି୤”
ବଡ଼ ଭଉଣୀ ତା’ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ବୁଲେଇଦେଇ କହିଲା, “ଆରେ ସତେ ତ! ଭାରି ଅଠାଅଠା ଲାଗୁଛି୤”
ମାଆ କହିଲା, “ଯୋଉ ବହି ଚୋରି କରିଛୁ ସେଥିରେ କ’ଣ ଲେଖାହୋଇଛି ଚୋରି ଗୋଟିଏ ଭଲ କାମ ? ଜାଣିଛୁ, ଗୌତମବୁଦ୍ଧ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଅବତାରରେ କେବେ ଚୋରି କରି ନଥିଲେ?” ଶଶାଙ୍କ କହିଲା, “ହଁ ୤”
“ହଁ ତ,” ମାଆ ଖିଙ୍କାରିଉଠିଲା, “ତୁ କାଇଁକି ଚୋରି କରୁଛୁ ? ତତେ ନେଇ ମୁଁ ଆଉ ପାରିବିନାହିଁ୤ ଯାଆ, ଗୋଟିଏ ପନିକି ଆଣି ମତେ ଦି’ଗଡ କରି କାଟିଦେ, ତା’ ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ସେତେ ଚୋରି କରୁଥା୤”

(୭)

ସେଦିନ ରାତିରେ ଶଶାଙ୍କ ଓ ତା’ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଖାଇବସିଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ବାପା ଅଫିସରୁ ଡେରି କରି ଫେରିଲେ ଓ ମାଆଙ୍କ ଭାରୀ ମୁହଁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “କ’ଣ ହୋଇଛି ?”
“ଖାଇପିଇ ସାର,” ମାଆ କହିଲା୤ “ତା’ପରେ ବସି ଶୁଣିବ କୀର୍ତ୍ତି୤”
“କ’ଣ ଏମିତି କଥା ଯେ ?”
“ଧୁଆଧୋଇ ହୁଅ୤ ବାପା ବି ମନ୍ଦିରରୁ ଫେରିନାହାନ୍ତି୤”
ବାପା କହିଲେ, “ଶଶୁରଙ୍କ ପାଇଁ ଇଲିଶି ଖୋଜିଲି ଯେ ଲାଞ୍ଜ ଖଣ୍ଡେ ବି କୋଉଠି ମିଳିଲା ନାହିଁ୤”
“ଭଲ ହୋଇଛି,” ମାଆ କହିଲା୤ “ସଂକ୍ରାନ୍ତିଟାରେ ମାଛ ଖାଇବାକୁ କାହା ଦିନ ସରୁ ନଥିଲା୤”
ଶଶାଙ୍କ ଖାଇବା ସାରି ଉଠିଯିବା ପାଇଁ ତରତର ହେଲା୤
ବାପା କହିଲେ, “ଖାଇବା ନ ଚୋବେଇ ଗିଳିପକାଉ କାହିଁକି ? ଗୋରୁଙ୍କ ପରି ପରେ ପାକୁଳି କରିବା ସୁବିଧା ମଣିଷଙ୍କର ନାହିଁ୤ ଦେଖୁନୁ, ନାନୀ କେମିତି ଖାଉଛି୤”
ମାଆ ଶଶାଙ୍କକୁ କହିଲା, “ମୁହଁ ଧୋଇସାରି ଏଇଠି ଆସି ବସ୍୤ ବାପାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କଥାଟା ପଡୁ୤” “କ’ଣ ହୋଇଛି ?” ବାପା ସାର୍ଟ ଖୋଲୁଖୋଲୁ ପଚାରିଲେ୤
“ହେଡ୍‌ମାଷ୍ଟ୍ରେ ପୁଣି ଚିଠି ଦେଇଛନ୍ତି,” ଶଶାଙ୍କ ବଡ଼ ଭଉଣୀ କହିଲା୤
“ତୁ ଚୁପ୍ କର୤” ମାଆ ଆକଟିଲା୤ “ତୋର ସରିଲାଣି ତ ତୁ ଉଠିଯା୤”
ବାପା କହିଲେ, “ଏ ଟୋକା ପୁଣି ଚୋରି କରିଛି ନା କ’ଣ ? ମାଆଙ୍କ ଉତ୍ତର ପାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଶଶାଙ୍କର କାନ ଟାଣିଧରି ସେ କହିଲେ, “ଜଲ୍ଦି ମାନିଯା, ନହେଲେ କାନ ମୋଡ଼ି ଛିଣ୍ଡେଇଦେବି୤”
“ମୁଁ କିଛି କରିନି,” ଶଶାଙ୍କ କହିଲା୤ ଗୋଟିଏ ଚଟକଣି ବସିଲା୤ “କିଛି କରିନୁ?” ବହୁଦିନ ପରେ ବାପା ମାରିଥିବାରୁ ଶଶାଙ୍କ ପ୍ରଥମେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଓ ତା’ ପରେ ସକେଇ ସକେଇ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲା୤
“ଏ ଟୋକା ବଡ଼ ହେଲେ ନିଶ୍ଚେ ଜେଲ୍ ଯିବ,” ବାପା କହିଲେ୤ “ଆଜି ଲାଉ ଚୋରି, କାଲି କଖାରୁ ଚୋରି, ପରଦିନକୁ ବଡ଼ ଚୋରି୤ କ’ଣ ଚୋରେଇଛୁ ସ୍କୁଲରୁ ?”
“ବହି,” ଶଶାଙ୍କ କ୍ଷୀଣ କଣ୍ଠରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା୤
“ କି ବହି ?” “ଜାତକ ଗଳ୍ପ୤”
“ଖଣ୍ଡେ ?” “ଥାକେ୤”
“ପୁରା ଥାକେ ?” ବାପା ହସି ପକାଇଲେ୤
ଶଶାଙ୍କ ବି ହସିଦେଲା୤ ବାପାଙ୍କ ସାଙ୍ଗେ ହସିଲେ ବାପା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି୤ ବାପା ଠୋଠୋ ହସନ୍ତି ଓ ଏକୁଟିଆବେଳେ ଶଶାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ହସ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲା୤ ବାପାଙ୍କ ଚଟ୍କଣାରେ ତା’ ମୁହଁ ବୁଲିଗଲା୤
“ମୋଟ କେତେ ଖଣ୍ଡ ?” ବାପା ପଚାରିଲେ୤ “ଗଣିନି,” ଶଶାଙ୍କ କହିଲା୤ ତା’ ନାକରୁ ସୁଡ଼ୁକାଏ ଶିଂଘାଣି ବାହାରିଆସିଲା୤ ସେ ତା’କୁ ପୁଣି ନାକ ଭିତରକୁ ଶୋଷିନେଲା୤
“ଦେଖ ହୋ, ବାବୁ ଗଣୁ ମଧ୍ୟ ନାହାଁନ୍ତି୤” ଯାତ୍ରାରେ ବଡ଼ପାଟିରେ ଦର୍ଶକଙ୍କୁ କହି ଆଚମ୍ବିତ କଲା ଭଳି ବାପା କହିଲେ୤ “ସ୍କୁଲ୍ ଲାଇବ୍ରେରୀ ଆଲମାରୀ ଚାବି ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଛୁ ନା ଚୋରେଇନେଇଛୁ ?”
“ଭାଙ୍ଗିନି କି ଚୋରେଇନି୤” “ତା’ହେଲେ ବହି ଉଠାଇଲୁ କେମିତି ?”
“ଆଲମାରୀ କବାଟ ସନ୍ଧିରେ ହାତ ଗଳେଇ୤”
“ଚୋରି କଲୁ କାହିଁକି ?” “ପଢ଼ିବି ବୋଲି୤”
“ହେଡ୍‌ମାଷ୍ଟ୍ରେଙ୍କୁ ମାଗି ପାରିଥାନ୍ତୁ୤”
“ହେଡ୍‌ମାଷ୍ଟର ଘରକୁ ବହି ଦେବେନି ବୋଲି ନିୟମ ବାନ୍ଧିଦେଇଛନ୍ତି୤”
“ସେଇଠୁ ତୁ ଚୋରି କଲୁ ?” “ପଢ଼ିସାରି ପୁଣି ରଖିଦେଇଥାନ୍ତି୤”
“ଚୋରି କରିବାକୁ ତତେ ମଜା ଲାଗେ୤ ନାଇଁ ?”
“ନାଇଁ ୤” “ଖରାପ ଲାଗେ ?”
“ହଁ୤” “ତା’ ହେଲେ କରୁ କାହିଁକି ?” ବାପା ତା’ ପିଠିକୁ ଗୋଟିଏ ଗୋଇଠା ମାରିଲେ୤ ଖାଇବା ଥାଳିରେ ତା’ ମୁହଁ ବାଡ଼େଇହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା ଆଉ ଟିକେ ହୋଇଥିଲେ୤ ସେ ଭେଁ କିନା କାନ୍ଦିଉଠିଲା୤ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲା, “ଛାଡ଼, ତା’ ସାଙ୍ଗେ ଆଉ ଲାଗନା୤ ତମେ ଯାଇ ଧୁଆପୋଛା ସାରି ଆସ୤”
“ହେଡ୍‌ମାଷ୍ଟରଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝ ବହିତକର ଦାମ୍ କେତେ,” ବାପା କହିଲେ୤
“ଏ ଚୋର ମୋ ଘରେ କଳାକନା ବୁଲାଇଦେବ୤” ଅଜା ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, “କିଏ କାହା ଘରେ କଳାକନା ବୁଲାଇବାକୁ ବସିଛି ?”

ପୃଷ୍ଠା ସଂଖ୍ୟା : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

ତୁଣ୍ଡ ବାଇଦ :
  ଲେଖା ପଠାନ୍ତୁ - ନିୟମାବଳୀ →
 
କମଳାକାନ୍ତ ମହାପାତ୍ର, ଭୁବନେଶ୍ବର
author photo
୧୯୫୧ ମସିହାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା କଥାକାର ଶ୍ରୀ କମଳାକାନ୍ତ ମହାପାତ୍ର ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆ କଥାସାହିତ୍ୟରେ ଜଣେ ବିସ୍ମୟକର ପ୍ରତିଭାସମ୍ପନ୍ନ ଗାଳ୍ପିକ ଓ ଅନୁବାଦକ ମଧ୍ୟ୤ ତାଙ୍କର ଗଳ୍ପ ସଂକଳନ ମଧ୍ୟରେ "ପାଳଭୁତ (୧୯୮୩)", "ଚୋର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଳ୍ପ (୨୦୦୧)" ଏବଂ ଉପନ୍ୟାସ "ଫଟୋ (୧୯୯୦)" ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ୤ ଜଁ ପାଲ ସାର୍ତ୍ତ, ଆଇଜାକ୍ ବାସେଭିସ୍ ସିଙ୍ଗର, ଗାବ୍ରିଏଲ ଗର୍ସିଆ ମାର୍କ୍ବେଜ୍ଙ୍କ ଭଳି ବିଶ୍ବପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲେଖକଙ୍କ ରଚନାକୁ ଓଡିଆରେ ଅନୁବାଦ କରିବା ସହିତ ଫକୀରମୋହନ ସେନାପତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତ ମହାପାତ୍ର, କିଶୋରୀ ଚରଣ ଦାସ ପ୍ରଭୃତିଙ୍କ ସାହିତ୍ୟକୁ ଇଂଲିଶ୍‌ରେ ଅନୁବାଦ କରି ବିଶ୍ବସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚାଇପାରିଛନ୍ତି୤

ସଂଖ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସ୍ବଳ୍ପ ହୋଇଥିଲେ ହେଁ ଶ୍ରୀ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଲେଖାର ଶୈଳୀ ଓ କଥାବସ୍ତୁ ଏତେ ମୌଳିକ ଭାବେ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଓ ଅଦ୍ବିତୀୟ ଯେ ତାଙ୍କର ଧାଡିଟିଏ ପଢିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଶେଷଯାଏଁ ନ ପହଞ୍ଚି ରହିହୁଏନା୤

ସାମୟିକ ଭାବେ ଅଧ୍ୟାପନା ପରେ ୧୯୭୬ ମସିହାରୁ ଭାରତୀୟ ରାଜସ୍ବ ସେବାରେ ଯୋଗଦାନ କରି ଗାଳ୍ପିକ ଶ୍ରୀ ମହାପାତ୍ର କେନ୍ଦ୍ର ଓ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କର ଅନେକ ଉଚ୍ଚ ପଦପଦବୀରେ ଅବସ୍ଥାପିତ୤

 

ମତାମତ ସଂଖ୍ୟା - ୯ ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?

  • ୧. BISIKESAN NAYAK |  ଏପ୍ରିଲ୍ ୨୩, ୨୦୧୧ - ୩:୦୭ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଭାରି ସୁନ୍ଦର୍ ହୋଇଛି ଲେଖାଟି

  • ୨. ପ୍ରୁଥୀରାଜ ପାତ୍ର (ଚାଣକ୍ୟ) |  ଜୁଲାଇ ୧୮, ୨୦୧୧ - ୭:୧୧ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଆପଣଙ୍କ ଲେଖାଟି ଅତି ବଢିଆ ଲାଗିଲା
    ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ .

  • ୩. ପ୍ରୁଥୀରାଜ ପାତ୍ର (ଚାଣକ୍ୟ) |  ଜୁଲାଇ ୧୮, ୨୦୧୧ - ୭:୧୪ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଆପଣଙ୍କ ଲେଖାଟି ଅତି ବଢିଆ ଲାଗିଲା
    ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ .
    ଇତି
    ଆପଣଙ୍କ ର ପା଼କ

  • ୪. Gopal Das |  ଜୁଲାଇ ୧୯, ୨୦୧୧ - ୬:୩୩ ଅପରାହ୍ନ

    ଲେଖାଟି ଏକରକମ ଭଲ ହେଲେ ବ୍ୟଙ୍ଗ ଭଳି ଲଗିଲା.

  • ୫. କ୍ଷୀରୋଦ ରାଉତ, ନାଗପୁର |  ଜୁଲାଇ ୨୭, ୨୦୧୧ - ୫:୫୪ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଛି. ବାସ୍ତବ ରେ ଘଟୁଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ଘଟଣା ଗୁଡିକ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର କରି ତୋଳି ଧରଛନ୍ତି ଲେଖକ.

  • ୬. ତରୁଣକାନ୍ତି ମିଶ୍ର |  ଅକ୍ଟୋବର୍ ୨, ୨୦୧୧ - ୧୦:୧୬ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    କମଳାକାନ୍ତ ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟଜଗତରେ ଏକ ବିସ୍ମୟକର ପ୍ରତିଭା୤ ସେ ଅଳ୍ପ ଲେଖିଛନ୍ତି , କିନ୍ତୁ ଯାହା ଲେଖିଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଅସାଧାରଣ୤ ସମସାମୟିକ ଓଡିଆ ଗଳ୍ପର ସଂକ୍ଷିପ୍ତତମ ସଂକଳନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ସ୍ଥାନ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ୤
    – ତରୁଣକାନ୍ତି ମିଶ୍ର

  • ୭. Ansumali, Balasore |  ଫେବୃଆରୀ ୨୦, ୨୦୧୩ - ୨:୦୩ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    Khub sundara.

  • ୮. ରାଜେଶ୍ ସାହୁ, ଅନୁଗୁଳ,ଓଡିଶା |  ମାର୍ଚ୍ଚ୍ ୩, ୨୦୧୩ - ୨:୦୫ ଅପରାହ୍ନ

    ଓଡିଆ ଭାଷାର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଏମିତି ଲେଖା ଉଚ୍ଚ ପ୍ରସଶଂନୀୟ ।

  • ୯. ସ୍ମୁତି ସୁମନ |  ମେ ୩, ୨୦୧୩ - ୩:୩୬ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚକୋଟିର ଲେଖା

ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?
କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍ keyboardର F12 ବୋତାମ୍ ଟିପି ଓଡିଆରେ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଓଡିଆ କି-ବୋର୍ଡ୍ ( ପୃଷ୍ଠାର ଶୀର୍ଷ-ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ବରେ ) ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଲେଖନ୍ତୁ୤ ଓଡିଆ ଲେଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ softwareର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ୤




ବି.ଦ୍ର: ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଗୋପନୀୟତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ନିଜର ଇ-ମେଲ୍ କିମ୍ବା ଫୋନ୍ ନଂ ଏହି ମତାମତ ବିଭାଗରେ ପ୍ରକାଶ ନ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ୤