ନବ ପ୍ରତିଭା

କାନ୍ଦୁଛି ପତିତ ସିଂହ ଦୁଆରେ
|- ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମିଶ୍ର, ପାତ୍ତପାଟ୍ଟନମ୍‌, ଶ୍ରୀକାକୁଲମ୍‌(ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ)
ପୁଅ ଆମେ ଓଡ଼ିଶାର
|- ଶକ୍ତି ସିଆ,ଗଞ୍ଜାମ
କଣ୍ଟା
|- ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ଜେନା

ସାମ୍ପ୍ରତିକ ‘ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶନ’ ସୁବିଧା ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟ ବଦଳରେ ନିମ୍ନରୁଚିର ସାହିତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଛି କି ?

ମତଦାନ ଫଳାଫଳ

ଲେଖକ ଓ ଲେଖିକା

ଭାନୁଜୀ ରାଓ
ଗୋପାଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରହରାଜ
ଅଖିଳମୋହନ ପଟ୍ଟନାୟକ
ସୁଧାଂଶୁ ଶେଖର ପାତ୍ର
କିଶୋରୀକିଙ୍କର ଦାସ
ଶକ୍ତି ମହାନ୍ତି

ସ୍ବାର୍ଥର ବନିତା ଅଟେ ତୋଷାମୋଦ
ଭୟ, ମିଥ୍ୟା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର,
ରାଜ୍ୟରେ ବିପ୍ଳବ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ
ଏମାନେ ହେଲେ ଏକତ୍ର


-ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ

ବାପା
 |- ଅରବିନ୍ଦ ରାୟ
 
 
ତା: ଜୁଲାଇ ୨୮, ୨୦୧୨  
 

ବର୍ଷା ଆସିଲେ ହିଁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କର ମନ ଭିତରଟା ଗୋଟାପଣେ ଓଦା ହୋଇଯାଏ୤ ସେଦିନ ବି ଆକାଶରେ ଥିଲା ଏମିତି କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ୤ ସେଦିନ ଅଫିସ୍‌ ଛୁଟି ଟାଇମ୍‌ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ବି ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ କେହି ବାହାରକୁ ବାହାରି ପାରୁ ନଥିଲେ୤ କୋଉଁଠି ଥିଲା ଏତେ ବର୍ଷା କେଜାଣି, ପ୍ରଳୟର ରୂପ ଧରି ଅନବରତ ବର୍ଷିଲା୤ ଗଛବୃଛ, ଉଚ୍ଚାକୋଠା, ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ୍‌ ଖୁଣ୍ଟ ସବୁକିଛି ଦିଶୁଥିଲା କେବଳ ବର୍ଷା ଆଉ ବର୍ଷା୤ ମାଟିରୁ ଆକାଶ, କେବଳ ବର୍ଷା ଆଉ ବର୍ଷା୤ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେମିତି ଏ ସାରା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ କେବଳ ବର୍ଷାର ଅଧୀନ୤ ତା’ ଇଚ୍ଛା, ସେ ଚାହିଁଲେ ଥମିପାରେ, ସେ ଚାହିଁଲେ ଫୁ କରି ସବୁ କିଛି ଉଡ଼େଇ ନେଇପାରେ୤

ସେଦିନ ଅଫିସ୍‌ ଆସିଲାବେଳେ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସଂଯୁକ୍ତା ବ୍ୟାଗ୍‌ ଧରେଇ ଦେଇ ଲମ୍ବା ଫରମାଇସ୍‌ କରିଥିଲେ- ଆଳୁ, ପିଆଜ, ବନ୍ଧାକୋବି, ଛଚିନ୍ଦ୍ରା, ଲେମ୍ବୁ୤ ପାୱାର୍‌ହାଉସ୍‌ ଛକରେ ଯଦି ଛତୁ ମିଳୁଥିବ ଅଧକିଲୋ ଆଣିବ୤ ହେଲେ ବର୍ଷାର ପ୍ରକୋପ କମିଲା ବେଳକୁ ରାତି ଆଠଟା୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ଖାଲିହାତରେ ତରବର ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲେ୤ ସେ ଗୋଟାପଣେ ଓଦା ହୋଇ ଗେଟ୍‌ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ବଜାଜ୍‌ ସ୍କୁଟର୍‌ର ହର୍ଣ୍ଣ ବଜେଇଦେବା ମାତ୍ରେ, ସଂଯୁକ୍ତା ଛତାଟାଏ ଧରି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ ଓ କହିଲେ – ବାପ୍‌ରେ ବାପ୍‌ କି ବର୍ଷା ! ଆସିଲ, ଜଲ୍‌ଦି ଭିତରକୁ ଆସ୤

ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ କିନ୍ତୁ ଭୁଲି ନଥିଲେ ପରିବା କଥା୤ ତେଣୁ ସେ ସ୍କୁଟର୍‌ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ମାରୁ ମାରୁ କହିଲେ- ଏ ବର୍ଷାରେ ପରିବାବାଲା କେହି ଜଣେ ବି ନାହାନ୍ତି୤ ସଂଯୁକ୍ତା କହିଲେ- ଦରକାର ନାହିଁ୤ ତମେ ଆସିଲ୤ ଏ ଯୋଉ‍ ମେଘ ! ତମେ କେମିତି ପଳେଇ ଆସିଛ କୁହ୤

ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ଦୀର୍ଘଶ୍ବାସ ପକେଇଲେ, ଯାହାହେଉ ଆଜି ଭାଗ୍ୟ ଭଲ ୤ ତା’ ନ ହେଲେ ସଂଯୁକ୍ତା ଫରମାଇସ୍‌ କରିଥିବା ଜିନିଷ ନ’ଆଣି ମଧ୍ୟ ସେ ବିରକ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବେଶ୍‌ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ଓ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କହିଲେ- କାଲି ମନାନ୍‌ଠୁ ମଟନ୍‌ ଆଣିବା୤ ପିଲାମାନେ ବହୁଦିନ ହେଲା ମଟନ୍‌ ଖାଇନାହାନ୍ତି୤ ଭିତର ଘରୁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ସାନଝିଅ ଦୌଡ଼ି ଆସି କହିଲା- ନା, ବାପା ! ଚିକେନ୍‌ ଆଣିବ୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ଓଦା ମୁଣ୍ଡ ପୋଛିବା ପାଇଁ ସଂଯୁକ୍ତା ଗାମୁଛା ଧରି ଆସୁ ଆସୁ କହିଲେ ଏତେ ଆଉ ମଟନ୍‌ ଖାଆନା ମ ! ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ କିଛି କହିଲେନି ୤ ସାନଝିଅ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍‌ ଘର ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲା୤ ସେତିକିବେଳକୁ ପଡ଼ିଶାଘର ମାଉସୀ ଡାକିଲେ- ମୀନୁ ! ମୀନୁ ତମ ଫୋନ୍‌୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ବଡ଼ ଝିଅ ନାଁ ମୀନୁ୤ ପାଖ ଗାର୍ଲସ୍‌ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ଅଷ୍ଟମରେ ପାଠ ପଢ଼େ୤ ସେଇ ମୀନୁ ନାଁରେ ହିଁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅଧିକାଂଶ ଚିହ୍ନନ୍ତି ସେ କଲୋନୀରେ୤ ପଡ଼ିଶାଘର ତ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କୁ ମୀନୁବାପା ଓ ସଂଯୁକ୍ତାଙ୍କୁ ମୀନୁବୋଉ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି୤

ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କ ସୀମିତ ରୋଜଗାର ଭିତରେ ଅନେକ ନାହିଁ ନାହିଁର ସମାହାର୤ ସେ ଅନେକଦିନ ତଳେ ଧାର କରଜ କରି ଘରେ ଗୋଟାଏ ଟେଲିଫୋନ୍‌ ଲଗେଇଥିଲେ୤ ହେଲେ, ମାସକୁ ମାସ ଟେଲିଫୋନ୍‌ର ଚଢ଼ା ବିଲ୍‌ ଦେଖି ସେ ଡରିଗଲେ୤ ବିଲ୍‌ ନ ଦେଇପାରିବାରୁ ଲାଇନ୍‌ କଟିଗଲା୤ ସେଇଦିନଠୁ ପଡ଼ିଶାଘର ଫୋନ୍‌ ଉପରେ ସେ ନିର୍ଭର କରି ଆସୁଛନ୍ତି୤ କେତେବେଳେ କେମିତି ପଡ଼ିଶାଘରକୁ ଫୋନ୍‌ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ‘ହଉ ଡାକିଦଉଚୁ’ କହି ଡାକନ୍ତି ନାହିଁ! କେହି ନାହାନ୍ତି ବୋଧେ୤ ଯଦିଓ କୋଉଦିନ ଡାକନ୍ତି, ତେବେ ଫୋନ୍‌ ରିସିଭ୍‌ କରିବାକୁ ସଂଯୁକ୍ତା ହିଁ ଯାଆନ୍ତି୤ କାରଣ ଫୋନ୍‌ଟା ପଡ଼ିଶାଘର ବେଡ଼ରୁମ୍‌ରେ ଅଛି, ଆଉ ତାଙ୍କ ଘରେ ତିନିଟା ବଢ଼ିଲା ଝିଅ୤ ସେଇଥିପାଇଁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ କେବେ ବି ତାଙ୍କ ଘର ଭିତରକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ୤

ସେଦିନ ମାଉସୀ ଡାକିଦେବା ମାତ୍ରେ ସଂଯୁକ୍ତା ଫୋନ୍‌ ରିସିଭ୍‌ କରିବାକୁ ତରବର ହୋଇ ବାହାରିଗଲେ୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ଦାଣ୍ଡ କବାଟ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ସଂଯୁକ୍ତା ଫେରି ଖବରଟା କ’ଣ ଜଣାଇବା ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କଲେ୤ ସଂଯୁକ୍ତା ଯେବେ ବି ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଝିଅ ସହ ଦି’ପଦ କଥା ହୋଇ ଫେରନ୍ତି୤ ସେଦିନ କିନ୍ତୁ ସେ ଭିତରକୁ ଗଲେ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ଝଡ଼ପରି ବାହାରି ଆସିଲେ୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ଦେଖିଲେ ସଂଯୁକ୍ତା ଖାଲି ଫେରି ଆସୁନାହାନ୍ତି, ସେ ପିଲାଙ୍କ ପରି କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲେଣି୤ ସଂଯୁକ୍ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ପଡ଼ିଶା ଘରର ମାଉସୀ ଓ ତାଙ୍କ ସାରା ପରିବାର ବି ବାହାରକୁ ବାହାରି ଆସି ହତବାକ୍‌ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି୤

ସଂଯୁକ୍ତା ଘରକୁ ଆସିଲେ ଓ ପିଲାଙ୍କ ପରି କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଯୋଉ ପଦକ କହିଲେ, ସେଥିରୁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ବୁଝିଗଲେ ଏ ଖବରଟି ହିଁ ତାଙ୍କର ଗାଁରୁ ଆସିଛି ଯେ, ଏଇ କେଇ ମିନିଟ୍‌ ତଳେ ବାପା ଚାଲିଗଲେ୤

ବାପାଙ୍କର କ’ଣ ହୋଇଥିଲା ଓ ଏମିତି ହଠାତ୍‌ କେମିତି ସେ ଆଖି ବୁଜିଦେଲେ, ଏକଥା ବୁଝିବାକୁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଉ ସମୟ ନଥିଲା୤ ଖବରଟା ଜାଣୁ ଜାଣୁ ସେ ଲଥ୍‌କରି ଦାଣ୍ଡଘର ଖଟ ଉପରେ ବସିପଡ଼ିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଛାତି ଭିତରୁ ଉଠି ଆସୁଥିବା କୋହକୁ ଲୁଚେଇବାକୁ ଯାଇ ଉପରକୁ ମୁହଁ ଉଠାଇଦେଲେ୤

ବାହାରେ ତଥାପି ବର୍ଷା କମି ନ ଥିଲା୤

ଭିତରେ ଏକ ବର୍ଷଣ ରାତିର ଶବ୍ଦମୟ ଖାଁ ଖାଁ୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ନିଜ ଭିତରେ ଶୀତଳ ପ୍ରବାହକୁ ଚାପିରଖି ଉଠି ଠିଆହେଲେ ଓ କହିଲେ, ଚାଲ ଆମେ ଏବେ ଗାଁକୁ ଯିବା୤ ସଂଯୁକ୍ତା ଲୁହ ପୋଛି ପଚାରିଲେ, ‘କେମିତି ଯିବା, ଏବେ କ’ଣ ବସ୍‌ ମିଳିବ ?’ ସେତିକିବେଳକୁ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କର ତାଙ୍କ ଅଫିସ୍‌ ପରିଡ଼ାବାବୁଙ୍କ କଥା ମନେପଡ଼ିଲା୤ ପରିଡ଼ାବାବୁ ବର୍ଷକ ତଳୁ ଆମ୍ବାସାଡ଼ର ଗାଡ଼ିଟେ କିଣି ଭଡ଼ା ଦେଉଛନ୍ତି୤ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ, ପାଖ ଟେଲିଫୋନ୍‌ ବୁଥ୍‌କୁ ଗଲେ ଓ ପରିଡ଼ାବାବୁଙ୍କୁ ଫୋନ୍‌ କରିବା ମାତ୍ରେ ସେ ତାଙ୍କ ଗାଡ଼ିଟି ପଠାଇଦେଲେ୤

ପୃଷ୍ଠା ସଂଖ୍ୟା : 1 2 3 4 5

ତୁଣ୍ଡ ବାଇଦ :
  ଲେଖା ପଠାନ୍ତୁ - ନିୟମାବଳୀ →
 
ଅରବିନ୍ଦ ରାୟ, ଭୁବନେଶ୍ବର
ବୃତ୍ତିରେ ଜଣେ ସରକାରୀ ଚାକିରିଆ ହୋଇ ସୁଦ୍ଧା ଅରବିନ୍ଦ ରାୟ ସାହିତ୍ୟ ରଚନାରେ ସିଦ୍ଧହସ୍ତ୤ ଶ୍ରୀ ରାୟ ଏକାଧାରରେ ଜଣେ ଗାଳ୍ପିକ, ଔପନ୍ୟାସିକ ଏବଂ ଶିଶୁ ସାହିତ୍ୟିକ ଅଟନ୍ତି୤ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ଗଳ୍ପଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ‘ଦି ପାଦ ପୃଥିବୀ’, ‘ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମଣିଷ’ ‘ ଛାଇ ଲେଉଟାଣି ’, ଉପନ୍ୟାସ ମଧ୍ୟରେ ‘ଚାଲ୍‌ ଫେରିଯିବା’, ‘ ଗୋଲାମ ନଗରୀ ଘୋଡ଼ା’ ଏବଂ ଶିଶୁ ସାହିତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ‘ଅଟର ମଟର କଟର କେଁ ’ ଆଦି ଅନ୍ୟତମ୤ ଜଣେ ନିଆରା ଢଙ୍ଗର ଗାଳ୍ପିକ ଭାବେ... [ କ୍ରମେ ସବିଶେଷ ]
 

ମତାମତ ସଂଖ୍ୟା - ୧୨ ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?

  • ୧. KISHORE |  ଅଗଷ୍ଟ୍ ୩, ୨୦୧୨ - ୭:୨୫ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    BHALA LAGILA APANKA GAPA PADHI KINTU ATE DUKHA LAGILA JE SATARE MO AKHIRU LUHA JHARIGALA.

  • ୨. Ranjit |  ଅଗଷ୍ଟ୍ ୧୨, ୨୦୧୨ - ୧୨:୪୫ ଅପରାହ୍ନ

    Galpati bahuta bahuta bhala thila. Mu mo ghar katha monepakaili. Galpati mo pain jibanta thila. Bahuta Bahuta dhanyabad.
    Keep it up. Thanks a lottttttttttttt.

  • ୩. sonali ghatuary |  ଅଗଷ୍ଟ୍ ୨୭, ୨୦୧୨ - ୧୧:୨୮ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    lekha bahut bhala heichi…… ei gapa re…..manisa ra prakrita mukha ti jana padhi chi……

  • ୪. ଧୀରଞ୍ଜନ |  ଅଗଷ୍ଟ୍ ୨୮, ୨୦୧୨ - ୧୧:୫୫ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି| ସାର୍ ମୋତେ ଲାଗେ କୌଣସି ସୃଜନାତ୍ମକ ଜିନିଷର କାମ ହେଲା ଏକ ଭାବନାକୁ ନିଜ ସାଙ୍ଗେ ପାଛୋଟି ଆଣିବା, କେଉଁ ଏକ ମୂହୁର୍ତ୍ତ କୁ ନିଜ ଭିତରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା| ନିତ୍ୟାନନ୍ଦଙ୍କର ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଶୋକ, ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କୁ ଭୁଲିଯିବାର ଗ୍ଲାନି କୁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ ରୂପେ ଅନୁଭବ କରି ପାରିଲି| ଧନ୍ୟବାଦ୍ ଏ ଲେଖା ପାଇଁ ଓ ତା ମାଧ୍ୟମରେ ବାନ୍ଧିରଖିଥିବା ସେ ମୂହୁର୍ତ୍ତ ଆଉ ତା ଭିତରର ଭାବନା ପାଇଁ |

  • ୫. ଆଶୁତୋଷ ଆଲୋକ ପଣ୍ଡା |  ସେପ୍ଟେମ୍ବର୍ ୧୩, ୨୦୧୨ - ୧:୪୯ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବହୁତ୍ ସରଳ ଆଉ ସୁନ୍ଦର୤ ଘରୁ ବହରେ ରହୁଛୁ୤ ଆମ ପାଇଁ ତ ଏହା ଏକ ବରଦାନ୤
    Keep up the nice work.

  • ୬. Gyanendra Mohanty, Bomikhal,Bhubaneswar |  ଅକ୍ଟୋବର୍ ୧୪, ୨୦୧୨ - ୧୧:୧୭ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    Sambad ra barshika bisesanka 2012 ru aapanka “Bou” gapa ti mate khub bhala lagila. Ebe “Bapa” gapa ti bi manachuana hoichi. Dhanyabad.

  • ୭. ଆଲୋକ, ଅନୁଗୁଳ |  ଜାନୁଆରୀ ୨, ୨୦୧୩ - ୫:୫୪ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବହୁତ ଭଲ ହେଇଛି ୤ ମନିଷ ଜୀବନର ବ୍ୟବହାରିକ ସତ୍ୟତା ଏଠାରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି ୤

  • ୮. debendra lenka, cuttack odisha |  ମେ ୧୦, ୨୦୧୩ - ୧୨:୨୧ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    just a wonderful story

  • ୯. ଶୁଭାଶିସ ମହାନ୍ତି, ରାଉରକେଲା |  ସେପ୍ଟେମ୍ବର୍ ୬, ୨୦୧୩ - ୯:୪୦ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ବହୁତ୍ ସରଳ ଆଉ ସୁନ୍ଦର୤ ଘରୁ ବାହାରେ ରହୁଛୁ୤ ଆମ ପାଇଁ ତ ଏହା ଏକ ବରଦାନ/ ବହୁତ ଉପାଦେୟ ଲେଖା ସମସ୍ତ ଙ୍କ ପାଇ

  • ୧୦. ସାଗର, ହାଇଦ୍ରାବାଦ୍ |  ସେପ୍ଟେମ୍ବର୍ ୨୫, ୨୦୧୩ - ୧:୨୮ ଅପରାହ୍ନ

    ବହୁତ୍ ଭଲ ଲାଗିଲା……ସରଲ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଲେଖାଯାଇଥିବା ଏ ଗଳ୍ପ ଖୁବ୍ ମନ ଛୁଆଁ ହୋଇପରିଛି” ନିଜ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସମ୍ପର୍କ କେମିତି ଦୂରେଇ ଯାଉଛି ନିଜ ପରମ୍ପରା କୁ କିପରି ହେୟ ମନେ କରୁଛି ତହା ସୁନ୍ଦର ଭବରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇପରଛି…

  • ୧୧. ସୋମେନ୍ଦ୍ର ମହାପାତ୍ର, ମୁମ୍ବଇ |  ଡିସେମ୍ବର୍ ୧୬, ୨୦୧୬ - ୧:୧୮ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଅତି ଚମତ୍କାର।
    ଆଜି ର ନିରାଟ ସତ କଥ

  • ୧୨. ଅକ୍ଷୟ କୁମାର ରଥ, ଗୁଣପୁର, ଜିଲ୍ଲା- ରାୟଗଡ, ଓଡିଶା |  ଫେବୃଆରୀ ୧୦, ୨୦୧୭ - ୯:୩୫ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଭୂମେର୍ଗରିୟସୀ ମାତା ସ୍ୱର୍ଗାତ୍ ଉଚ୍ଚତରଃ ପିତା ॥
    ଅନ୍ନଦାତା ଭୟତ୍ରାତା ବିଦ୍ୟାଦାତା ତଥୈବଚ
    ଜନିତା ଚୋପନେତା ଚ ପଞ୍ଚୈତେ ପିତରଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ (ଚାଣକ୍ୟ)
    ଯନ୍ମାତାପିତରୌ ବୃତ୍ତଂ ତନୟେ କୁରୁତଃ ସଦା
    ନ ସୁପ୍ରତିକାରଂ ତତ୍ତୁ ମାତ୍ରା ପିତ୍ରା ଚ ଯତ୍କୃତମ୍ ॥
    (ରାମାୟଣ, ଅଯୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡ) (ଭାବାର୍ଥ-The deeds done by mother and father for their children constantly…, there is no requital to these actions performed by the parents.

ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?
କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍ keyboardର F12 ବୋତାମ୍ ଟିପି ଓଡିଆରେ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଓଡିଆ କି-ବୋର୍ଡ୍ ( ପୃଷ୍ଠାର ଶୀର୍ଷ-ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ବରେ ) ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଲେଖନ୍ତୁ୤ ଓଡିଆ ଲେଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ softwareର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ୤




ବି.ଦ୍ର: ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଗୋପନୀୟତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ନିଜର ଇ-ମେଲ୍ କିମ୍ବା ଫୋନ୍ ନଂ ଏହି ମତାମତ ବିଭାଗରେ ପ୍ରକାଶ ନ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ୤