ନବ ପ୍ରତିଭା

ଲୁଡୁ ଖେଳ
|- ବିଭୁ ସାମନ୍ତ
କାନ୍ଦୁଛି ପତିତ ସିଂହ ଦୁଆରେ
|- ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ମିଶ୍ର, ପାତ୍ତପାଟ୍ଟନମ୍‌, ଶ୍ରୀକାକୁଲମ୍‌(ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ)
ପୁଅ ଆମେ ଓଡ଼ିଶାର
|- ଶକ୍ତି ସିଆ,ଗଞ୍ଜାମ

ସାମ୍ପ୍ରତିକ ‘ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶନ’ ସୁବିଧା ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟ ବଦଳରେ ନିମ୍ନରୁଚିର ସାହିତ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଛି କି ?

ସର୍ବମୋଟ ମତଦାନ: ୧୮୨୮

ଲେଖକ ଓ ଲେଖିକା

ଫତୁରାନନ୍ଦ
ସଦାନନ୍ଦ ତ୍ରିପାଠୀ
ଜଗଦୀଶ ମହାନ୍ତି
ମନମୋହନ ମିଶ୍ର
ଫକୀରମୋହନ ସେନାପତି
ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ

ସ୍ବାର୍ଥର ବନିତା ଅଟେ ତୋଷାମୋଦ
ଭୟ, ମିଥ୍ୟା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର,
ରାଜ୍ୟରେ ବିପ୍ଳବ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ
ଏମାନେ ହେଲେ ଏକତ୍ର


-ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ

ବାଘ
  ଦେବବ୍ରତ ମଦନରାୟ, ବିହାରୀବାଗ, କଟକ
 
 
ତା: ମେ ୫, ୨୦୧୧  
 

ଜଙ୍ଗଲ ସବୁଜ, ଘଞ୍ଚ ଓ ନିରାପତ୍ତାଶୂନ୍ୟ୤ ଗାଡ଼ି ପଥୁରିଆ ରାସ୍ତାରେ ଯେତିକି ଆଗକୁ ଯାଉଥିଲା, ମୁଁ ଦେଖିପାରୁଥିଲି ଉଚ୍ଚା ଉଚ୍ଚା ଶାଳଗଛ ମୂଳରେ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଅନ୍ଧାର, ଭୟଭୀତ ଶାଳିଆପତନି, କଦବା କ୍ବଚିତ ଧୂର୍ତ୍ତ ଶିଆଳ୤
ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତର ହଳଦିଆ ଆଲୁଅରେ ସବୁ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ମଳିନ୤

ଗଛଗୁଡ଼ିକର ଛାଇ ଆଉ ଅନ୍ଧାର ସୂଚେଇଦେଉଥିଲା, ସମୟ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ୤ ଅବଶ୍ୟ ସେଥିପାଇଁ ଡ୍ରାଇଭରକୁ ଦୋଷ ଦେଇ ଲାଭ ନାହିଁ୤ ବାହାରିବା ବେଳକୁ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା୤ ଆଉ ବର୍ଷା ଥମିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେଲା ଗଣ୍ଡମୁଣ୍ଡା ଗାଁରେ୤ କାମାକ୍ଷାନଗରରୁ ଷୋହଳ ସତର କିଲୋମିଟର ଦୂର୤ ପାହାଡ଼ ଉପରେ୤ ସମ୍ଭବତଃ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ବର୍ଷା ଏତିକି ଚାହିଁଥିଲା୤
କାହିଁକି କେଜାଣି ଗାଡ଼ିଟି ଗଡ଼ାଣିଆ ନାଳ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଡ୍ରାଇଭରକୁ ଅତି ଧୀରେ ପଚାରିଲି, ‘ଏଠି ବାଘ ଅଛନ୍ତି ?’

ହସିଲା ସେ, ହଳଦିଆ ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇ୤ ତାକୁ ନିଶା ଟିକେ ହୋଇଯାଇଥିଲା ବୋଧେ୤ ଗଣ୍ଡମୁଣ୍ଡା ଗାଁରେ ହାଣ୍ଡିଆ ପିଇ୤ ମଥା ହଲାଇ କହିଲା, ‘ନାଇଁ ଆଜ୍ଞା, ଏଠି ବାଘଫାଘ କୁଆଡ଼ୁ ଆସିବେ ? ଆଗେ କିନ୍ତୁ ଭାଲୁଗୁଡ଼ାଏ ଥିଲେ୤ ଏଇ ଆଦିବାସୀମାନେ ତୀର ମାରି ସବୁ ମାରିଦେଲେ୤ ଏବେ ଜଙ୍ଗଲ ଫାଙ୍କା୤’

ତା’ର ବକ୍ତବ୍ୟ ଏତିକିରେ ଶେଷ ହେଲା ନାହିଁ୤ ଅବଶ୍ୟ ସେ ଅଟକିଗଲା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ୤ କୌଣସି କଥାକୁ ମନେ ପକାଉଥିବାର ସମ୍ଭାବନା ତା’ ଭିତରେ ଉଙ୍କିମାରିଲା୤ ପୁଣି କହିଲା, ‘ଏଇ ବାଟେ ଯାଉଥିଲି୤ ହେଲାଣି ଗୁଡ଼ାଏ ଦିନ୤ ଆଉ ଟିକେ ଫର୍ଚ୍ଚା ଥିଲା୤ ଶିଆଳ ଗୋଟେ କୁଆଡୁ ଧାଇଁ ଆସି ମାଡ଼ିବସିଲା ଛେଳିଟାକୁ୤ ଏଇ ବୁଦୁବୁଦିଆ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ୤ ଗାଡ଼ି ଅଟକାଇ ଦେଇ ଡେଇଁପଡ଼ିଲି୤ ମୋ’ ସାଙ୍ଗରେ ଆଉ ଜଣେ ଥିଲା୤ ଜଗ୍‌ ରଡ୍‌ ନେଇ ଦୁହେଁ ଗୋଡ଼ାଇଲୁ୤ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଲା ଶିଆଳ୤ ଆମେ କାନ୍ଧରେ ଛେଳିକୁ ବୋହିଆଣିଲୁ୤ ଓଜନ ପାଞ୍ଚ ସାତ କିଲେ ହେବ୤ ଗାଡ଼ିରେ ପକେଇ ନେଇଗଲୁ୤ ଆଉ ଗାଁରେ ସେଦିନ ଭୋଜି୤’

ତା’ କଥା ଶୁଣିବାବେଳେ ମୋର ବୋଧ ହେଲା ଘଟଣାଟି କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଘଟିଛି୤ ରାସ୍ତା ଉପରେ ଝରିପଡ଼ିଛି ଟୋପା ଟୋପା ରକ୍ତ୤ ଛେଳି ଦେହରୁ୤ ଏବଂ ଆତଙ୍କିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ସେଇଠି କୋଉଠି ଲୁଚିରହିଛି୤
ଆହୁରି ନଇଁଆସିଲା ଅନ୍ଧାର୤ ପତ୍ର ଦେହରେ ବୋଳିହୋଇଗଲା ଥରଥର ଭାବ୤ ପବନ ନାହିଁ୤ ଅଥଚ ଟପ୍‌ଟପ୍‌ ହୋଇ ଖସିପଡ଼ିଲା କେତୋଟି ପାଣି ଟୋପା୤ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରଟି ମନେହେଲା ଅଧିକ ଅନ୍ଧାର ଆତଙ୍କିତ ଶାଳଗଛ ଭିତରେ୤

ରାସ୍ତା ଭିଡ଼ିମୋଡ଼ି ହେଉଥାଏ ସରୀସୃପ ପରି୤ ଗୋଟେ ବୁଲାଣିରେ ଡ୍ରାଇଭର କହିଲା, ‘ଏଇ ସେପଟେ ସୁଆଗିନାଳି ଗାଁ୤ ସେଠି କେତେଜଣଙ୍କୁ କୃଷି ଋଣ ଦିଆଯାଇଛି୤’
ଶାଳଗଛ ଉହାଡ଼ରେ ସେଇ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁବାବେଳେ ଝାପ୍‌ସା ହୋଇ କାହା ମୁହଁ ଝଲସିଉଠିଲା୤ ଚେପ୍‌ଟା ନାକ୤ ଚକ୍‌ଚକ୍‌ ଆଖି୤ ବାଙ୍ଗରା୤ ସବୁବେଳେ ନିଜ ଭିତରେ ସେ ନିଜେ ହଜିଯାଉଥିଲା, ତାହା କେହି ଜାଣିପାରୁ ନ ଥିଲେ୤ କିଏ ସେହି ? ଆରେ, ହଁ୤ ସେହି ଜଣକ ହେଉଛି ବାଘ ପଧାନ୤ ମୋ’ ସାଥିରେ ପଢୁଥିଲା ଢେଙ୍କାନାଳରେ୤ ଅବଶ୍ୟ ପଢ଼ାପଢ଼ି ତା’ର ସେତେ ଭଲ ହେଉ ନ ଥିଲା୤ ମାତ୍ର ଖେଳରେ ହେଉଥିଲା ପ୍ରଥମ୤ ଦୌଡ଼ିବା, ଡେଇଁବାରେ ତା’ର ସମକକ୍ଷ କେହି ନ ଥିଲେ୤ ଲୁହା ପରି ଟାଣ ତା’ ହାତମୁଠା୤ ଗୋଟିଏ ବିଧାରେ ନଡ଼ିଆ ଭାଙ୍ଗି ଦି’ ଫାଳ କରିଦେଉଥିଲା୤ ଅହେତୁକ ଜିଦ୍‌ ଥିଲା ତା’ ଭିତରେ୤ ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ମୋ’ଠାରୁ ସାଇକେଲ ମାଗିନେଇଥିଲା୤ ଆଉ ଫେରାଇଲା ତା’ ପରଦିନ ସକାଳ ଆଠଟାରେ୤ କୁଆଡ଼େ ଯାଇଥିଲୁ ବୋଲି ପଚାରିବାରୁ ସେ ଠୋସ୍‌ କରି ଉତ୍ତର ଯାହା ଦେଇଥିଲା ତାହା ବିଶ୍ବାସ କରିପାରି ନ ଥିଲି୤ ତା’ ନିଦା ଦେହକୁ ଥରେ ଚାହିଁ ନଜର ଫେରାଇନେଇଥିଲି ପାଣି ଓହଳା ପାହାଡ଼ ଆଡ଼କୁ୤ ବାଘ ପଧାନ ମୋତେ ଲାଗିଥିଲା ଆଉ ଏକ ପାହାଡ଼ ଯେମିତି୤

ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ବୁଝିଥିଲି, କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସେ ଯାହା କହିଥିଲା ତାହା ସତ୤ ବାଘନାଚ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସେ କଟକ ଯାଇଥିଲା୤ କେହି ଜଣେ ତାକୁ କହିଥିଲା, ବାଲିଯାତ୍ରାରେ ବାଘନାଚ ହେଉଚି୤ ବାଘନାଚ ଦେଖିବା ପ୍ରତି ତା’ ଆଗ୍ରହ ତାକୁ ପାଖାପାଖି ଦେଢ଼ଶହ କିଲୋମିଟର ଗୋଟେ ରାତି ଭିତରେ ଅତିକ୍ରମ କରାଇଦେଇଚି, ତାହା ବିଶ୍ବାସଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ନ ଥିଲେ ହେଁ ଆପାତତଃ ସତ୤

କିଛିଦିନ ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ତା’ ଚାଲିଚଳନରେ କିଛିଟା ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଛି୤ ଏକା ଏକା ଥିଲାବେଳେ ସେ ବାଘ ପରି ପାହୁଣ୍ଡ ପକାଇ ଚାଲୁଚି୤ ଆଖି ଡ଼ୋଳା ନଚଉଚି୤ କାନ୍ଧକୁ ଅଳ୍ପ ଟେକୁଚି୤ ନହେଲେ ଟିକେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିଆସି ପୁଣି ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଢଙ୍ଗରେ ଲମ୍ଫ ପ୍ରଦାନ କରୁଚି୤ ମନେହେଲା, ବାଘ ପଧାନ ଆଉ ମଣିଷ ନୁହେଁ, ବରଂ ସତକୁ ସତ ଗୋଟେ ବାଘ୤
ତା’ ପରେ ? ପାଠ ଅଧାରୁ ଛାଡ଼ି ସେ ଚାଲିଗଲା କୁଆଡ଼େ ? ମୁଁ ଆଉ ତା’ ଖବର ଜାଣିପାରି ନାହିଁ୤ ଏତିକି ଜାଣିପାରିଥିଲି, ଟଙ୍କାପଇସା ଅଭାବରୁ ସେ ଆଉ ଆଗକୁ ପଢ଼ିପାରି ନ ଥିଲା୤ ଏହା ପଛରେ ତା’ ବାପାଙ୍କର ଅକାଳ ବିୟୋଗ ଏକ କାରଣ ବୋଲି ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଥିଲି୤


ସୁଆଗିନାଳି ହେଉଚି ବାଘ ପଧାନର ଗାଁ୤ ଶାଳଗଛ କଡ଼ରେ ତା’ ମୁହଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ଦିଶିଲା ଯେମିତି୤ କିପରି ଅଛି ସେ ? ନାଳ, ପଥର, ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚଢୁଥିବା ଗୋଟେ ଜିଦ୍‌ରେ ନିଶ୍ଚେ୤ ମହୁଲି ନିଶାରେ ନାଚୁଥିବ ବାଘ ପରି୤ କେହି ଜଣେ ଡାକିଲା ସେଇ ଗାଁ ଭିତରୁ ସତେ ଯେପରି୤ ସେ ସ୍ବର କାହାର ? ବାଘ ପଧାନର ନୁହଁ ତ ! ଗୋଟେ ବ୍ୟାକୁଳତା ମୋତେ ଅଣନିଶ୍ବାସୀ କରିପକାଇଲା
ସୁଆଗିନାଳି ହେଉଚି ବାଘ ପଧାନର ଗାଁ୤ ଶାଳଗଛ କଡ଼ରେ ତା’ ମୁହଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ ଦିଶିଲା ଯେମିତି୤ କିପରି ଅଛି ସେ ? ନାଳ, ପଥର, ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚଢୁଥିବା ଗୋଟେ ଜିଦ୍‌ରେ ନିଶ୍ଚେ୤ ମହୁଲି ନିଶାରେ ନାଚୁଥିବ ବାଘ ପରି୤ କେହି ଜଣେ ଡାକିଲା ସେଇ ଗାଁ ଭିତରୁ ସତେ ଯେପରି୤ ସେ ସ୍ବର କାହାର ? ବାଘ ପଧାନର ନୁହଁ ତ ! ଗୋଟେ ବ୍ୟାକୁଳତା ମୋତେ ଅଣନିଶ୍ବାସୀ କରିପକାଇଲା୤ ଦୁଇ ବଖରା ଘର୤ ପଛଆଡ଼କୁ ବାରି୤ କଣ୍ଟା ବାଡ଼ରେ ସୁରକ୍ଷିତ୤ ତା’ ଭିତରେ ସୁମ୍ଭାବନାମୟ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଫସଲ୤ ବାଇଗଣ, ଝୁଡ଼ଙ୍ଗ, କଲରା, ଲଙ୍କା ଆଉ କାଙ୍କଡ଼ରେ ଭରା ଟୋକେଇ ଧରି ଯାଉଥିବ ବାଘ ପଧାନ୤ ସ୍ତ୍ରୀ ବସିଥିବ ପିଣ୍ଡା ଉପରେ୤ ସମ୍ଭବତଃ ଲେମ୍ବୁଗଛରେ ଝୁଲିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟାଶାର ପାଚିଲା ଲେମ୍ବୁକୁ ଚାହିଁରହି୤ ଆଉ ତା’ ପାଖରେ ପିଲାଟି ଖେଳୁଥିବ୤ ଧୂଳିରେ ବୋଳିହୋଇ୤

ଏ କଥା ଭାବିବାବେଳେ ଗୋଟେ ଖୁସି ସଂସାରର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିହୋଇଗଲା ମୋ’ ମନ ଭିତରେ୤ ସତ କହୁଚି, ଏଇ ଚିତ୍ରଟି କେବଳ ବାଘ ପଧାନ ଯୋଗୁ ହିଁ ଆଙ୍କି ହୋଇଯାଇଥିଲା୤ ବିଶ୍ବାସ ଓ ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗର ସମ୍ମିଶ୍ରଣରେ୤ ସେହି ସଂସାରକୁ ଟିକେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଡ୍ରାଇଭରକୁ କହିଲି, ‘ଚାଲ, ଗାଁ ଭିତରକୁ୤’

ପୃଷ୍ଠା ସଂଖ୍ୟା : 1 2 3

ତୁଣ୍ଡ ବାଇଦ :
  ଲେଖା ପଠାନ୍ତୁ - ନିୟମାବଳୀ →
 
ଦେବବ୍ରତ ମଦନରାୟ, ବିହାରୀବାଗ, କଟକ
author photo
୧୯୫୭ ମସିହାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଗାଳ୍ପିକ ଦେବବ୍ରତ ମଦନରାୟ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଓ ସାବଲୀଳ ଶୈଳୀରେ ଗଳ୍ପ ରଚନା କରି ପାଠକଙ୍କୁ ନୂତନ ସ୍ବାଦ ଦେଇପାରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ରଖନ୍ତି୤ ୧୫ଟି ଗଳ୍ପ ସଙ୍କଳନର ରଚୟିତା ଶ୍ରୀ ମଦନରାୟଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କୃତିଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୁଅର ଛାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅନେକ ରଙ୍ଗ, ଦୁଃଖ ଅରଣ୍ୟ, କହ୍ନେଇର ବଂଶୀ, ସ୍ବର୍ଗାରୋହଣ, ସପ୍ତଲୋକ, ସାରାରାତି ଜହ୍ନରାତି, ଜଳପରୀ, ସହଯାତ୍ରୀ, ଅସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରିୟ ସଖୀ, ଚିତ୍ରମାଟି, ବର୍ଣ୍ଣମାଳା ଓ ମହାଦେବୀ ଆଦି ଅନ୍ୟତମ୤ ଦୁଇଟି ଉପନ୍ୟାସ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୁଶବିଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ବାଣ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ୤ ତାଙ୍କର ସମ୍ପାଦନାରେ ଆମ ସମୟର ସ୍ବନିର୍ବାଚିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠକଥା, ଶେଷକଥା ଓ ଭୋକକଥା ଆଦି ସଙ୍କଳନ ତଥା ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକା ନବଲିପି ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ବ କରେ୤ ଶ୍ରୀ ମଦନରାୟ ଭୁବନେଶ୍ବର ପୁସ୍ତକମେଳା ପୁରସ୍କାର, ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ଓ ଝଙ୍କାର ପୁରସ୍କାର, ଅଖିଳମୋହନ କଥା ସମ୍ମାନ ତଥା ଓଡିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାରପ୍ରାପ୍ତ୤ ସାମୟିକ ଅଧ୍ୟାପନା ପରେ ୧୯୮୪ ଠାରୁ ଭାରତୀୟ ଷ୍ଟେଟ୍‌ ବ୍ୟାଙ୍କ୍‌‌ରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ୤
 

ମତାମତ ସଂଖ୍ୟା - ୫ ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?

  • ୧. fanibhusan ratha |  ଜୁନ୍ ୨୧, ୨୦୧୧ - ୭:୩୫ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    debabrata madanray odia galpa sahityara eka utunga uchharana. mora sasradha pranam.

  • ୨. ତ୍ରିଲୋଚନ ଦାଶ |  ଜୁଲାଇ ୨୬, ୨୦୧୧ - ୨:୦୧ ଅପରାହ୍ନ

    ଚରିତ୍ର ମାନଙ୍କର ସଠିକ ମୁଲ୍ୟାୟନ ଲେଖକଙ୍କ ଦ୍ବାରା ହୋଇ ପାରିଥିବା ଯୋଗୁଁ ଲେଖାଟି ଅତି ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ପ୍ରତୀୟମାନ ହେଉଚି ଓ ଏହା ଅତୀବ ଉଚ୍ଚଲକୋଟିର ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ପାଠକ ମାନେ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ୤

  • ୩. ଅମିତ୍ରଜିତ୍ |  ଅଗଷ୍ଟ୍ ୩୧, ୨୦୧୧ - ୭:୨୮ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ହୃଦୟବିଦରକ

  • ୪. rasmi |  ସେପ୍ଟେମ୍ବର୍ ୨୯, ୨୦୧୧ - ୧:୪୯ ଅପରାହ୍ନ

    ସୁନ୍ଦର ଗଳ୍ପ ଟିଏ ୤

  • ୫. ସୁଦାମବଂଧୁ ଭଟ୍ଟମିଶ୍ର |  ଅକ୍ଟୋବର୍ ୧୮, ୨୦୧୧ - ୫:୦୦ ପୂର୍ବାହ୍ନ

    ଭଲ ଗପଟିଏ ପଢ଼ିଲି୤

ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ?
କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍ keyboardର F12 ବୋତାମ୍ ଟିପି ଓଡିଆରେ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଓଡିଆ କି-ବୋର୍ଡ୍ ( ପୃଷ୍ଠାର ଶୀର୍ଷ-ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ବରେ ) ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଲେଖନ୍ତୁ୤ ଓଡିଆ ଲେଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ softwareର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ୤




ବି.ଦ୍ର: ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଗୋପନୀୟତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ନିଜର ଇ-ମେଲ୍ କିମ୍ବା ଫୋନ୍ ନଂ ଏହି ମତାମତ ବିଭାଗରେ ପ୍ରକାଶ ନ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ୤